Ahşap İskele

Öyle Bir Yer Var....

2012-01-24T00:11:00.002+02:00

Belki de en gerçek şey bu. "Çok uzak da öyle bir yer var."

Bir Kez...

2012-01-23T03:28:00.002+02:00

Bir kez bakarsın en fazla
Bir kez dokunursun

Bir kez çekersin nefesi ciğere

Bir kez güler

Bir kez ağlarsın

Ve seversin doludizgin

Doru

Köpüklü

Hani kavgaya girer gibi

Bir kez sıkarsın yumruğunu

Bir kez sevişir

Bir kez tutarsın elini

Ve kaldırıp da başını dumanlı göğe

Bir kez ölürsün en fazla

Yani kaçırma

Gerisi tekrar yalnızca

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Merhaba...

2012-01-22T21:49:00.002+02:00

İnziva

2012-01-05T20:30:00.001+02:00

Hayatın bana, bize, bizlere sunduğu onlarca seçenek arasından yaptığımız seçimlere çok da itiraz edemeyiz sanıyorum. Her durumda bir seçim yaptığımız gerçeğini göz önünden kaçırmadıktan sonra. Zihnin aldatıcılığı bir yana, insan türü yaptığı seçimlerin sorumluluklarını başka şeylere yüklemeye, sorumluluklarından ve sonuçlarından kaçmaya oldukça meyilli bir tür galiba. Daha önce yazmaya başlayıp yarım bıraktığım küçük öyküde ki Gülşen Hanım Tasviri gibi;

“Peki Gülşen Hanımı bu harabeye bu denli bağlayan şey neydi? Çoğu kez bir fotoğrafa baktığımızda şaşkın bir ifade ile “Aa! Burnum büyük çıkmış” yahut “Ne kadar da göbekli çıkmışım!” türünden serzenişlerde bulunmuşuzdur. Aslında yıllar içinde kilo aldığımızı, ya da burnumuzun doğduğumuz andan itibaren bir patlıcana benzediğini kabul edemeyişimizin serzenişi gizlidir bu çığlıklarımızda. Kendi çirkinliğimizi yansımamıza yükleriz. Öyle ki pek çoğumuz aynada aksini görüp, yargılarken çok azımız aksimizde kendimizi görürüz. İşte Gülşen Hanımın parmakları ile geçmişine bağlandığı bu harabede gördüğü şey, bir fotoğrafta, veya aynada gördüğü aksinden pek de farklı sayılmazdı. Kendini yargılayamayacak kadar boş vermiş, bitkin düşmüş ruhların, akislerini yargılamaları oldukça sık rastladığımız olaylardandır. En çaresiz, düşkün addettiğimiz insanlar bile daima yargılayacak birilerine sahip olmuşlardır. Her an ondan daha düşkün, daha zavallı ya da hiç olmazsa şu veya bu özelliği ondan daha da aşağı birini bulabilme yetisi insanı yaşama bağlayan en temel dürtü değil midir? Hiçbir insanın elinden yargılama hakkını koparıp alamazsınız. Kahramanımız elbette kendinden daha düşkün, daha aciz insanları yargılamıştı, ve yargılamaya devam etmekteydi. Ama bu ev, harabe onun kendi düşkünlüğünü yargılaması için bir şans doğurmuştu.”

Evet benim de kendi kararlarımın sonuçları ile yüzleşebilmem ve hayata dair sonuçlarımda kendi yargılarıma ulaşabilmem adına inzivaya çekilmem gerekiyordu. Orta yaşın üzerine bir biçimi ile çıkmayı başarmış bir insanın geride bıraktığı kül ve toz yığını arasında bir şeyleri görmeye çalışması pek de yadırganmasa gerek diye düşünüyorum.

Bazen düşünüyorum da sözümüzden başka neyimiz var ki; bizleri bir arada tutan sizin ve benim sözüm değil de nedir? Ya o sözleri, sözün güvenini kaybedersek. Tüm yaşam eylemimizi güven olmadan, sözlerin sığlığına savrularak yaşamak… Ah o fırtına da yön bulmaya çalışan biçareler, tutacak bir el yoksa eğer, güvenecek ufacık bir barınak… Daha da acısı bu güvenilmezlik içersinde olur ya, bir mucize el uzansa, asıl o vakit görün siz kaçakçının zulmünü… O fırtınada hiç el olmaması mı yoksa o elin seni fırtınadan çıkarıp çıkarmayacağını, mesela bir kayalıktan aşağı fırlatıp fırlatmayacağını bilmemenin verdiği bir paranoya mı? İşte insanlığın, eğer bir günahtan ve Tanrıdan bahsetmeye cidden bu denli hevesliyseniz, en büyük günahı bu olsa gerek. Ve cehennem aslında ateşten daha ağır yanıyor bu günahın savurduğu kaçakçı ruhlarımızda. Güvenmeyi ve sözü unuttuk. Artık ne benim sözüm ne de sizlerin ki, o halde beni, seni, bizi birbirimize bağlayan şey ne… Aşk mı? Cinsellik mi? Dostluk mu?

İnzivaya çekilmem gerekiyordu, cevap istiyordum. Bazılarına kavuştum, bazılarına kavuşamadım. Ama ben de Gülşen Hanım gibi aynen, bakın yargılıyorum aslında, hem sizi, hem kendimi. Ne demiştim Söz mü?

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Diliniz Değil, Yumruğunuz...

2011-12-13T10:15:00.002+02:00

Ne çok şey var umuda dair söylenecek, hayata, aşka, kavgaya, hasrete… Söylemeyin ama; bu kez susun. Yüreğinizin ardına da değil, kollarınızın, bacaklarınızın, yumruklarınızın arkasına gizlenin. Şu koca midye kabuğunun içindeki parıltınız da yanıltmasın sizi, en nihayetinde istenmeyen bir pisliği örter inci ışıltısı.

Uzatmaya gerek yok. 19 Aralık Pazartesi “diri diri yakılanlar” için Bayrampaşa’da olun. Sessizliğiniz çığlığa dönüşsün.

21 Aralık Çarşamba “Faşizme”, “Onursuzlaşmaya”, “Sermaye hegemonyasına” karşı grevde olan binlere katılın, adımlarınız diliniz olsun.

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Yetmez Ama ................

2011-12-03T21:16:00.003+02:00

Faşizm sevilir mi? Ezbere bir cevap ile hayır, kesinlikle sevilemez diyebilirsiniz. Ama bu oldukça dar ve düşünülmemiş bir cevap olacaktır. Üstelik bu cevapla kendi gerçekliğinizi de değil yalnızca başkalarının duymak istediklerini düşündüğünüz şeyleri aktarmış olacaksınız. Oysa açık bir olgudur ki, çoğunuz faşizmi seviyor hatta ona tapıyorsunuz. Yanılmıyorsam Marks’a ait bir sözdü; “İnsanları yalnızca onların kendileri hakkında söyledikleri ile değerlendirmek saflıktır.” demişti. Yada aşağı yukarı buna yakın bir cümleydi.

Kahrolsun faşizm demek, akşam yudumladığınız çayınız eşliğinde bilgiç ve üstten bir tavırla daha fazla demokrasi teraneleri döşemek vb. sizleri faşizm karşıtı yapmaz. Bunlar yalnızca kendi hakkınızda söylediklerinizdir. Ve eylem var olduğu sürece söz yalnız bir illüzyon olarak kalmaya mecburdur.

Bu gün Türkiye’nin dört bir yanında “faşizme geçit vermeyeceğiz” mitingleri düzenlendi. Katılım ise oldukça yoğundu. Hadi şimdi orada haykıran, bağıran insanların sloganları ve sözlerini eylemlerinin ölçütüne vuralım. Bu etkinliklere katılımın bu kez bu denli yoğun olmasının sebebi elbette KCK operasyonlarının eylemin güncesinde olmasıydı. Kürt halkının büyük kesimini temsil eden siyasal hareket ve onların sol içersindeki garip yoldaşları eyleme tam tekmil katılmışlardı. Aynı biçimi ile KESK federasyonu da eylem alanında hazır bulunmuş çağırıcılığı da üstlenmişti. Şimdi buradan bakıldığında Türkiye’de kimse bu insanları faşizm yardakçılığı ile suçlayamaz değil mi?

Ama merak etmiyor değilim; KCK operasyonları birden mi gelişti, daha öncesinde her şey normaldi de sonra birden bire son birkaç ayda ülke faşist bir açık hava cezaevine mi dönüştü? Galiba hayır; Ergenekon adı verilen ve gerçekte CİA işbirliği ile Anti-Komünist bir paramiliter yapı olarak kurulan gerçek bir örgütlenmenin tarihsel arka planını ve ismini sahiplenerek, aslında çoğu bu örgütlenme ile uzaktan yakından ilgisi olmayan yüzlerce insanı sahte olduğu ortaya çıkan ama tartışılmayan dijital kanıtlarla, asla tamamlanamayan iddianamelerle, asparagas ve altı yaşında bir çocuğun mantık dizgesinden fırlamış ifadelerle hapishanelere dolduralı beri yıllar oldu. O zaman bu kalabalık neredeydi? Hatırladım galiba, yetmez ama devam diyordu. Sağlık özelleştirilirken, eğitim satılığa çıkarılır, dinci gerici kadrolaşma tam manası ile yaygınlaştırılır ve kamu alanı başı örtülüyü demokrasi adına sakınırken başı açığın etek boyuna saldırmayı kendine iş edinirken bu kalabalık neredeydi? Yetmez ama devam diyordu. Faşizmin kalıtsal bir güvenceye kavuşturulması için yeni anayasalar oylanırken bu kalabalık neredeydi; yetmez ama evet diyordu. Ha pardon hepsi değil bir kısmı da hükümet bizim taleplerimizi görmediği için boykot diyordu. Aslında evet demekti o boykot, zaten mecliste boykot kararı verenler haykırmıyor muydu; yeni anayasanın kurucusu olmak istiyoruz diye. Hopa olayları sonrası demokrat tüm Hopalılar sürek avlarına tabi tutulduğunda, üniversitelerde öğrenciler atılıp, dayak yediğinde, gazeteciler tutuklanıp parasız eğitim isteyenler iki yıldan fazla içerde kaldığında, mahkumlar diri diri yakıldığında, basılmamış kitaplar toplatıldığında, esnek çalışma yasası, kıdem tazminatı yasaları güncellendiğinde bu kalabalık neredeydi; yetmez ama devam diyordu. Boğaza nazır kamu arazilerinin peşkeşine de boğaz sivilleşiyor çığlıkları eşlik ediyordu. Ne büyük sevinç!

Şimdi bu korku dalgasının, bu gerici kuşatmanın, bu örtülü değil açık faşizmin ucu bu kez en büyük ve örgütlü yetmez ama devamcı siyasal harekete çarpınca faşizme geçit yok diye binler alana çıkıyor. Şimdi siz yetmez ama evet, yetmez ama devam, yetmez ama sivilleşme, yetmez ama demokrasi diyen çoğunluk. Faşizme mi karşısınız gerçekten?

Hepimiz faşizm aşığıyız. Biz olmasak o burada olamazdı çünkü…Siz faşizm tacirlerine söyleyecek bir çift sözüm var; son olarak; yetmez ama ………………

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Seviyorum Seni Doyasıya...

2011-12-01T23:32:00.003+02:00

Kuşlara mektup iliştirelim seninle

Bırakalım gitsinler gidebildikleri yere

Çin’de bir pirinç tarlasına

Kenevir koklayan Hintlinin eteğine

Asya’da yapraklara tutunmuş bir dal pirince

Günü gece edenlere

Bırakalım gülüşü salınsın çocuğumuzun

Kuşkanadına

Duvar soluğuna

Ne tarladaki Çin’liyi

Ne yapraktan dal tutan pirinci

Ne günü ve geceyi yaratan usta elleri

Kucaklayamayacağım doyasıya

Kuş kanadı, duvar soluğu çocuğumuzun

Küçücük kollarını öpemeyeceğim belki de

Hal bu ya sevgili

Yine de seviyorum

Seviyorum seni biteviye

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Çocuk...

2011-12-01T19:13:00.002+02:00

Kim demiş hayat çocuk oyunu değildir diye

Koşabiliyorken tek bir çocuk bile

Onun oyun bahçesi değil midir dünya

İndir öyleyse koca burnunu aşağıya da

Sen de katıl oyuna

Mızıkçılık yapma

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Oyun Başladı İşte (Radyo Tiyatrosu 1. Levha)

2011-11-28T22:35:00.004+02:00

En iyi rolümü gördünüz mü? Ben kendimi çok iyi oynarım. Korkmayın suskunluğumdan. Tükettiğinizde tüm o sözcüklerinizi, en iyi ben susarım. Yani tüm bunlar oyunun bir parçası aslında. Bulutlar geçiyormuş aldırma. Kuşlar neden sessiz çırpar kanatlarını? Neden daha büyük yapasınız uçaklarınızı bir kuşun yüreğinden mesela? Gemileriniz ne kadar büyük olabilir herhangi bir istavrit yüzgecinden? Tren katarlarını mı karşılaştırıyorsunuz karınca katarınca? Kim kazandı o halde? Oyunumu izlemeden sorularımı yargılama. Rüzgara soru sormaya benzer yoksa. En iyi ihtimalle ulanıp da sırtına üç vadi öteden yankılanır gerisin geriye.

Sustuğum için mi yargılıyorsunuz beni? Susmak oyunumun parçası. Kelimeleri siz tükettiniz bin yıllardır. Yoksa savunma hakkı olduğunu mu düşünüyorsunuz yargılananların? Yargıcı ben yaratmadım ki… Yargıcın olduğu yerde avukat olmaz. Asıl oyun bu değil mi yankı? Üç vadiden daha yakın değil sesin. İşte gittin ve gördün. Her yerde aynı sahne. Kim demiş bulutlara yastık koyulmaz diye, sen hele orada uyumak iste. Yani aldırma. Yeter ki yazacak ol levhalara…

Şimdi susun lütfen. Oyun başladı işte…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Garip Bir Nazım Günü...

2011-11-26T09:49:00.000+02:00

Anlamsız bir yorgunluk var üzerimde bu gün. Perşembe ve Cuma toplamda on iki saat çalışmak zorunda oluşum, Perşembe gecesi bitirmem gereken okumalara yoğunlaşmam ve yazarla yaptığım açık tartışmaların etkisi ile –Erich From- gözüme uyku girmemesi, evet yapıyorum ben böyle arada, boş odamda dolaşıp bana elimde savurduğum kitabından başkaca da hiçbir cevap veremeyecek olan bir yazarla kavga ediyorum, ve sonunda dün akşam yakın dostum G. ile buluşup kitaplar üzerine yaptığımız tartışma, sinemaya gitme kararımız, son anda vazgeçmemiz, onun Acıbadem’de ki evine giderek orada projeksiyonla kendi sinemamızı izleme fikri, insan olmaktan utandıracak bir film, gerçekten ve gerçekten berbat bir filmdi, daha sonra o film üzerine ayrıntılı olarak yazacağım, gece yine kitap okuma seansları, uyumamak ve sonunda gömlekten mi, pantolondan mı, bedenden mi, çoraptan mı geldiği asla anlaşılamamış garip bir koku hissi, eve gitme ve duş alıp üzerini değiştirme arzusu, dışarı çıkma, havanın açık ve masmavi oluşu, bahar havasına girmek, mutluluk duygusu, yorgunluğun ve kokunun unutulması, Kadıköy’e gidilmesi ve Nazım’a oturulması, Nazım’da yerleri temizleyen dostlar, yoldaşlar, çalışanlar, servisin daha açılmamış olması, yukarıda bir ağacın dalında bir karganın bir şeyleri yemeye hazırlanması, işçilerden birinin başı ile onu işaret etmesi, akla gelen deyim, masaya oturma ve birden hem kokunun hem yorgunluğun farkına varma, eve gitmeye isteksizlik, masaya çakılma ve bu garip yazıyı yazma…

Evet bu gün garip bir şeyler var üzerimde… Kirliyim, uykusuzum, yorgunum, açım, Nazım’layım, Nazım’dayım, Nazım’la bitiriyorum…

“Yaşamayı ciddiye alacaksın,

Bir sincap gibi mesela

Yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey düşünmeden”

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Çocuklar Anlattı!

2011-11-23T22:32:00.002+02:00

Çocuklar anlattı

Ben dinledim

Utandım

hayıflandım

kızardım

Kasırga gibi koparıp içimin derininden

öfkeli bir küfür savurdum dilimin en lanet yerinden

Ah şu ellerim

bir kez yumruk oldu ya

bir kez sıkıldı ya düşman böğrüne

Çocuklar anlattı

ben dinledim

Gece soldu

gün oldu

Bir parça ekmek

sokakta okşanan kedi yavrusuydu

Korktu

güldü

ağladı

elleri ufak

parmakları cesurdu

Yumruk olamayacak kadar küçük

ve şanslı

dünyalar yaratacak kadar büyük

ve kudretli

çocukların elleri

insanın bin yıllık avadanlığıydı

hiçbir balyoz inmez yaratmaya

Ah şu ellerim

bir kez yumruk oldu ya

bir kez sıkıldı ya düşman böğürlerine

Çocuklar anlattı

Ben dinledim

utandım

ellerim

ne de korkak, kaçak

çocukların gözlerinden sakladım

gece soldu

gün oldu

tarihin suç ortağıyım

boşuna değil
boşuna değil kabuslarım

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Ne Duruyorsun?

2011-11-23T19:00:00.002+02:00

Benim soracak gücüm var

Senin anlatacak düşün

Benim sevecek cesaretim var

Senin sevilecek arzun

Sevişelim o halde

Ne duruyorsun?

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Sevgiliye Dair Bir Not...

2011-11-23T11:32:00.000+02:00

Sevgili,
Hayallerimin rüzgârına kaptırdım dünümü
Beni alıp giden düşlerde ki, alıp götüren rüzgârlara

Gerçeğin acımasız suyunda gezinmemeliydi oysa parmaklarım

Saçlarına dokunamamalıydı
sevdalım
ve
seni
hem de
ta seni
hiç arzulamamalıydı bu ten

Hayalimin küçücük kenarlarında usulca dolaşmalıydın
Güneşte yıllanan bir kedi gibi
Ağaçların hışırtısında gökyüzünü tanıyan çocuğun
ve benim
belki de sadece benim
duvarlarıma yansıyan o ipiltileri sonsuzca özlemeliydi döşüm

Oysa ağrım
damla
damla
Üstelik kuru gözlerim
yalnızca sızlamakta

Sevgili,
hiç yanmamalıydı bu can
ararken nefesini
Üstelik uzak
çok uzak mesafelerde
Rüzgârla kanatlanmalıydı rüya
bu falaka
bu su
bu işkence
yalnızca varlığına ithaftı
Büyürken geceler çığlık çığlığa bir deli rüyası
Senin için
aranırken dağlarda
Katığı soğanımın
Üzümü
şaşkınca uğuldanan
kanatlanan
kuşumun
Hem de gagasının
o kırmızı
o titrek
o solgun gözlerinin altında uzanan
sapsarı gagasının

Yani
mesele kabak kemane gıcırtısını hüzünle iç etmek
ritimleri sorgusuz kanuna acıyla bakmaktan çok öte
Yani mesele
Sorgularla delinmiş hallerin yarattığı şizofrenlikten bile
şizofrenin delirmiş hayallerinden de
ve senin
üstelik benim
tenlerimizin tüm dokunuşlarından
hem de en çok bundan
öte
ötede

Yani sevgili
acıyan karnımın
delinen etinde duyduğum sızıyı
anlatma da tüm hüner
Bir de seni
öylesine seni sevmede
Hem de çok
Çok sevmede

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Üşüyorum Koynunda...

2011-11-23T00:22:00.005+02:00

Çıplak ayaklarıyla onlar açlıklarını gördüler baktıkça toprağa

Ve üşüdüler koyun koyuna

sokulup da devasa ateşlerin gölgelerine

onlardan biriyim nasılsa

özlemimi görüyorum baktıkça
özlemimi gözlerine

özlemimi gözlerinde

sokulup devasa gölgene

üşüyorum kımıltısız

üşüyorum koynunda

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Ekşi Sözlüğü Savunmaya; Gericiliği Darbelemeye!

2011-11-22T04:55:00.000+02:00

“Ekşi sözlük”’ten oldum olası hazzetmedim. Her ne kadar düşünce olarak oldukça yaratıcı ve ilgi çekici de gelse ulaştığı çoğu sonuç ve bir çok kereler üslubun düştüğü vahim durum benim tartışma ve beyan kültürümle pek de uyuşmamaktaydı. Oysa şimdi mesele bu da değil. Hayatımızın her alanına nüfuz eden işbirlikçi, piyasacı gericilik kendini gerçekleştirme sürecinde bu kez de “Ekşi sözlüğü” hedef tahtasına koydu. Rasih YILMAZ ve Mehmet BARANSU adlı iki “fikri ucube”, ekşi sözlükte yayınlanan genel olarak dini söylem karşıtı argümanları gerekçe göstererek “Twitter” üzerinden ekşi sözlük kapatılsın kampanyası başlattılar.

Bu kampanyayı onların ifade ettiği biçimi ile ele alıp tartışmak ve buradan sonuçlara varmak ise en nihayetinde büyük bir saflık olacaktır. Meselenin ne din karşıtı söylem ile tek başına ilgisi kurulabilir ne de bu söylemin üslubuna yönelik tepkilerle sınırlandırılabilir. Mesele bütünlükçü bir toplumsal dönüşüm planının egemenler açısından uygulanabilmesi sorunundan başka bir şey değildir. Bu iki ucube fikirlinin de yapmaya çalıştıkları daha farklı olarak algılanmamalıdır. Egemen varyasyona hizmet ederek mevcut sistemden maddi manevi pay almak için kurdukları sahnede tiratlarını atmaktadırlar. Biz bu sahneye ideoloji diyelim. En nihayetinde Aristo’dan bu yana sahne dediğimiz yer trajedi üzerinden ideoloji pazarlanmak amacı ile kurulmuş ve yetkinleştirilmiş bir alan olduğuna göre bu pek de öyle metafor olarak nitelenemez değil mi?

Gericiliğin en dikkate değer yanı toplumsal itiraz kanallarını ideoloji yaratımları ile kendi amaçlarını meşrulaştırmada kullanabilmeleri olgusudur. İnsanlığın zihinsel havsalasının binlerce yıllık pratiğinden doğru süzülüp gelen tüm o yaratımlar özde yanlış, sapkın bir bilinç oluşturma ve egemenin egemenliğini onayarak ona meşruluk sağlama çabaları ile buna karşı mücadele eden başka kesimlerin egemenin çizdiği resim üzerinde, onun araçları ve yöntemleri ile ona karşı koymaya çalışması ironisinden başkaca da bir şey değildir. İlk çağdan günümüze kadar egemenlerin sınırlarını belirledikleri tüm o ideolojik yaratımlar insanlığın gelişmelerinin aldığı biçimlere göre değişik adlarla isimlendirilmişlerdir. Mitolojik söylem, dini söylem, daha da kapsamlı biçimde bu ikisinin de üzerinde felsefi söylem… Hepsi de en nihayetinde yanlış bilinç olarak örgütlenmiş ideoloji kavramının yapıcısıdırlar.

Hayatın maddi üretimi egemen sınıfları gün be gün yalanlayan gerçeklere dayandığından bu kesimler için dikkatleri aşkın, maddi olmayan düşünsel zeminlere çekmek, maddi zemini sulandırarak çarpıtmak varlıklarının yegane teminatı olmaktadır. İşte Ekşi sözlüğe yapılan son saldırıda da ortaya çıkan gerçeklik aslında en basit ifadesi ile bu olmaktadır.

En nihayetinde “Egemen sınıfın düşünceleri, bütün çağlarda, egemen düşüncelerdir, başka bir deyişle, toplumun egemen maddi gücü olan sınıf, aynı zamanda egemen zihinsel güçtür. Maddi üretim araçlarını elinde bulunduran sınıf, aynı zamanda, zihinsel üretimin araçlarını da emrinde bulundurur, bunlar o kadar birbirinin içine girmiş durumdadırlar ki, kendilerine zihinsel üretim araçları verilmeyenlerin düşünceleri de aynı zamanda bu egemen sınıfa bağımlıdır. Egemen düşünceler, egemen maddi ilişkilerin fikirsel ifadesinden başka bir şey değildir, egemen düşünceler, fikirler biçiminde kavranan maddi, egemen ilişkilerdir, şu halde bir sınıfı egemen sınıf yapan ilişkilerin ifadesidirler; başka bir deyişle, bu düşünceler, onun egemenliğinin fikirleridirler.” (Alman İdeolojisi K. MARX- F. ENGELS)

Ülkemiz son yıllarda artık iyiden örgütlenen ve pratiğe dökülen yeni bir mecraya doğru yol almaktadır. Bu mecra hepimizin çok yakından tanıdığı neo-con, yani yeni-muhafazakarlık adı altında örgütlenen egemen sınıfın ideolojik, politik yaratımlarının işbirlikçi bir temelde halkların karşısına çıkarılmasından başkası değildir. Bu amaçla toplumsal yapının bu güne dek itiraz noktalarını oluşturan bir çok olgu ve kavram bu akımın gerici söylem ve yorumları ile tekrar inşa edilerek topluma yönlendirilmiş ve bu zemin üzerinden toplumsal muhalefet ve itiraz noktaları tam da toplum gerçekliğinin çıkarlarının karşısında yeniden örgütlenmiştir. Yani eşitsizliğe, adaletsizliğe olan öfke, daha eşitsiz ve daha adaletsiz bir sistemin yaratılmasında kullanılmıştır. Demokrasi ve özgürlük özlemleri damıtılarak bu özlem ve hayaller, daha da baskıcı ve faşizan bir rejimin kurulmasına hizmet ettirilmiştir. Anti-emperyalist, ilerici düşünceler emperyalizmin ve işbirlikçiliğin Ortadoğu ve Türkiye’de örgütlenmesini sağlamada kullanılmıştır. Yani en nihayetinde vicdanlarımız ve mantığımız eli ile en vicdansız ve mantıksız sömürme biçimleri inşa sürecine sokulmuştur. İşte gericilik kendi ideolojik varyasyonları ile dünyadan kopardığı kitleleri baş aşağı sallandırmış ve ters yüz edilmiş bu aşkın dünyada tarihin en büyük trajedisini sergilemeye, hem de alkışlar ve çiçekler arasında gururla oynamaya başlamıştır.

Elbette birileri bu tabloda daha da büyük sorumluluk sahibidirler. Ama esas suçlunun bizzat ülkemin sol entelektüelleri olduğunu belirtmek durumundayım. Gericilik sol değerleri yine bu entelektüeller ve onların şakşakçılıklarını üstlendikleri söz de aydınlar aracılığı ile kullanabilmiştir. “Askeri vesayet”, “Türbana ve inanca özgürlük”, “Ötekileştirelenler”, “Demokrasi”, “Özgürlük” vb. kavramlar ülkemizin tarihinde hiç bu gün olduğu kadar alçakça kullanılmamıştır. Uğurlarında tarifsiz bedeller ödenen bu olgular arsızca ve utanmazca Hasan Cemal, Cengiz Çandar, Halil Berktay, Ali Bayramoğlu, Ahmet Altan, Mehmet Altan, Kürşat Bumin, İsmet Berkan, Ertuğrul Özkök, Murat Yetkin, Oral Çalışlar, Serdar Turgut, Orhan Miroğlu, Beril Dedeoğlu, Hilmi Yavuz, Nilüfer Göle, Şerif Mardin, Atilla Yayla, Zafer Üskül, Mustafa Erdoğan, Levent Köker, Şahin Alpay, Etyen Mahçupyan, Ergun Babahan, Ergun Özbudun gibi sözde sol aydınlar tarafından gericiliğin hizmetine sunulmuştur.

Bu gün Türkiye neo-liberal politik eksende Time dergisinin o meşhur başlığıyla Erdoğan’s way aracılığı ile ve bu sözde aydınlar sayesinde adım adım ilerici, aydınlanmacı düşünceleri tasfiye etmekte ve ülkeyi gerici, karanlık bir cadı kazanına çevirmeye çalışmaktadırlar. Yukarıda bahsettiğim ekşi’ye karşı yürütülen kampanya bu yüzden hepimiz için çok önemlidir. Kemalist değilim ama şu sözü hatırlatmadan geçemeyeceğim; “Hatt-ı müdafaa yoktur; sathı müdafaa vardır!” gericiliğin bizzat kendi cephemizdeki alçaklar eli ile tüm direniş noktalarımızı, hatlarımızı tarumar ettiği, parçaladığı yurdumda artık her satıh birer mücadele gerekçesi ve alanıdır.

Ekşi’ye karşı yürütülen tüm bu kampanya aslında örneğin bu sözde aydınların pek bir rağbet ettiği ve paylaştığı “Taraf” gazetesinde Kuleli askeri okulu ve Selimiye Kışlasının da aralarında olduğu boğaza nazır 23 adet kamu bina ve arazisinin özel şirketlere peşkeş çekilmesi kararnamesinin –Haydarpaşa Garı da bunlardan biri- alçaklığını maskelemek adına atılan şu başlıktan çok mu farksız “Boğaz Sivilleşiyor!” Evet bu gazete özelleştirmeleri ve peşkeş çekilme gerçeğini bir kışlanın ve bir askeri okulun da 23 parsel içerisinde oluşunu kullanarak bir demokrasi zaferi gibi göstermişti hatırlarsınız. Şimdi ekşi’ye karşı yürütülen tavrın hangi niyet ve amaçları gizlediğini daha açık görebiliriz belki. Tam da internet filtresi uygulamasına iki gün kala başlatılan bir kampanya, tam da özgür tartışma platformları bir bir terörize edilirken yürütülen kampanya, tam da yarın Meclis Genel Kuruluna gelecek olan “Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkında Kanun Tasarısı” öncesi başlatılan kampanya… Tam da yine ve yeniden vicdanımıza seslenerek vicdanın tahayyül edemeyeceği alçaklıkları perdeleyen kampanya…

Ekşi’de yazanların içerisinde ciddi biçimde sol entelektüel kitlemizin olduğunu bir kez daha hatırlatıyor ve rica ediyorum; bu kez de inançlara saygı söyleminin aldatıcılığı ile avunmayın! Bu kez de yarasa gibi salınıp mağaralarınızda gerçeği baş aşağı görmeyin, hiç olmazsa bu kez direnin!

Ülkemizin emperyalizmin arka bahçesi olmasına karşı çıkanlar, gericiliğin, karanlığın ve faşizmin ülkemizde kazanmasına sessiz kalamayanlar, piyasalaştırmaya ve emeğe saldırıyı sindiremeyenler, kavram ve yaratımlarımız üzerinde yaratılan çarpıtmaya dur diyerek entelektüel alanımızı bu gerici ucubelerden temizlemek isteyenler, ifade özgürlüğü adına dilimize kilit vurmaya çalışanları mahkum etmek isteyenler, en nihayetinde insanca ve onurlu bir yaşamın safını seçenler; ekşi sözlüğe yapılan saldırıya karşı direnmeye davet ediyorum hepinizi.

En azından bu kadarını hak ediyor yaşadığımız coğrafya!

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Radyo Tiyatrosu (Cinayet Saati)

2011-11-20T23:52:00.002+02:00

Geçen hafta paylaştığım küçük öykü için sevgili Atze'nin bir önerisiydi bu. Radyo Tiyatrosunda okumamın daha iyi olacağını iletmişti. Her ne kadar Sonya ile ilgili olarak bana geri dönmese de -araya sıkıştırırım böyle :) - İstek yerine getirilmiştir efendim. :)

Egeden Bu Yan

2011-11-18T11:23:00.003+02:00

İşçiler yapıyor gemileri

Birleştirmek için denizleri

Denizler söylüyor türkülerini

Birleştirmek adına işçileri

Egenin öte yakasında

Mahir işçiler okuyor türkülerini

yumrukları havada

Bu yakasında işçiler yapıyor gemileri

Nasıl uyku tutsun daha

Nasıl, gözlerimizi

İşte dövüyor deniz, kızgın anaforunda Yunan kıyılarını

İşte dövüyor Lambrakis

Yine tek başına yine bizim kıyıları

Direniyor

Grev

Sokak

Karanlığın surları önünde

Yunan İşçi Sınıfı!

Yalnız değilsiniz kavganızda

Gemiler yapıyoruz

Gemiler

Türküler söyleyecek denizler

Birleşecek ellerimiz

Ve kazanılacak bu dünya

Erkenden

Düşlerimizle beraber

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Olmadı, Olamadı, Oldurulmadı!

2011-11-17T19:52:00.002+02:00

Olmadı, olamadı, oldurulmadı. Hazır ayrılmışsın arkadaş dendi, başka da bir şey denmedi. Yani insan belki de… Belki de mektuplar yazılmalıydı, memlekette dağ köyünde salınan usulcak bir nehir kenarından. Kurumuş fındık posası yakılıp odun sobasında, çay içilmeliydi sessiz sedasız sofada. Belki de eski bir halının yırtık kenarına içkin sayfalar süren manzumelerde aranmalıydı hayat. Küsülmeli, teslim olunmalıydı doyasıya. Tıpkı onlar kadar. Bu ya o da olmadı, olamadı!

Hani insan, gözleri, elleri bağlı. Hani işkence hanede soğuk bir taburenin üstünde, kıvrılıp bekler ya… Hani her seferinde sürgü çekildi mi üzerine; “yok arkadaş bir daha alırlarsa konuşmalı, dayanacak gücüm kalmadı” der de, yine de öylece direnir, dayanır ya… Hani tuzsuz peynir ve bir parça ekmek ısırıp da hayal kurar, onulmaz bir görev gibi sektirmeyip bir gün bile, gününde ve saatinde mezar taşlarına kitap okur ya… Üstelik toprağın altındaki bitirtememişken sayfa yüz otuz dokuzu bir on üç sene de o açamamıştır ya… Yani en nihayetinde, adını çalıp küfrederler de sen yine de dimdik karşılarsın ya rüzgarı…

Yani olmadı, olamadı, oldurulmadı.

Hani kıyısından köşesinden ufacık bir melteme ulanma düşü, ufkun öte yanında kaldı. Bize de bir kez daha “yok arkadaş bu kez kimse tutamaz; teslim oluyorum” deyip, direnmenin sevdalı coşkusu kaldı. Yine, yeniden, inatla…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

25 Kasım'a Doğru...

2011-11-16T22:23:00.003+02:00

Toplumsal politikaları cinsiyet eşitsizliği ekseninde yaymak, topluma yedirmek yazık ki ülkemizin son yıllarında muhafazakar-liberal gericilik ve kof demokratlar tarafından oldukça popüler bir biçim halinde örgütlendi. Siyasal erk ve elbette onun demokrasi travması geçirmiş diplomalıları, aydın ve entelektüelleri ; toplumsal alanı kadın üzerinden çözme, iktidar, sömürü ve hegemonya ilişkilerini kadın bedeni ve varlığı üzerinden tanımlama yöntemini yetkinleştirdikçe bir cins olarak kadın ruhu, bedeni daha fazla cinsel istismar, sömürü, şiddet ve talan nesnesi haline getirildi. Ne yazık ki François Fourier'nin yaklaşık iki yüzyıl önce açımladığı “Kadının özgürlük düzeyi, doğal toplumun özgürlüğünü belirler” ifadesi hemen tüm iktidar yapılarınca ve özellikle de son on yıllık geçmişi göz önüne alındığında AKP iktidarınca tam da tersinden bir kavranışa konu olmuş, toplumu özgürleştirme değil, aksine onu köleleştirme, itaat nesnesi ve onay makamı haline getirmede, ilerici ve aydınlık referanslarını gerici bir karanlığa teslim etme çabalarında kadının cins gerçekliğine saldırılmış ve kadın üzerinden bütün bir toplumsal alan sömürü ilişkilerine konu edinilmeye çabalanmıştır. Elbette burada kof bir Proudhonculuk ile mağribi misali yeni teori çığırtkanlığı yapan çeşitli siyasal akımların iddia ettiği gibi sömürü gerçekliğini kadına indirgemeye çalışmıyorum. Aksine gerçekliğin bir başka boyutunu tartışıyorum.

Özellikle Türkiye toplumunun hemen her kesiminin gerici, piyasacı koşullarda dönüşüme konu edildiği mevcut iktidar döneminde kadın, tarihinin belki de en ağır saldırılarına konu olmuştur. Buna göre ülkemizin son yedi yılı incelendiğinde toplam 4 bin 190 kadın cinayetinin gerçekleştiği, her yüz kadından 16’sının cinsel şiddete maruz kaldığı ve yine 3 bin 74 kadının tecavüze uğradığı resmi rakamlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Elbette ülke tarihinin hiçbir döneminde bu denli artmamış olan kadına yönelik şiddetin bu son yedi yılda artışında uygulanan politikaların payını küçümsemek yahut reddetmek en iyimser biçimi ile körlükle nitelenebilir.

Tacizi ve tecavüzü kadının etek boyu ile ilişkilendiren sözde akademisyenler, tecavüz kurbanını sanıkla evlendirmeyi yasalaştırmak gerektiğini savunmakta beis görmeyen HSYK başkanları, on dokuz yaşındaki Ogün SAMAST adlı gencin tek başına ve kendi rızası ile cinayet işleyemeyeceğini kayda geçirirken on üç yaşındaki bir kız çocuğu olan N.Ç’nin kendi rızası ile 26 erkekle ilişkiye geçebileceğini kabul edebilen adalet sistemi, çok eşliliği yasalaştırmanın erdemlerinden bahseden iktidar danışmanları ve “bakanlığımızda kadına yönelik şiddet ile ilgili hiçbir veri bulunamamıştır” açıklaması yapabilen Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı gibi kişi ve kurumlar irdelendiğinde kadına yönelik şiddetin asıl kaynağı ve beslenme noktaları zaten ortaya çıkmaktadır.

Bu durumda kadına yönelik şiddet olgusunu ele alırken onu salt sosyolojik bir olgu gibi göstermek, töre, gelenek, eğitimsizlik gibi referans değerlerini haddinden fazla tecrit ederek bu şiddeti besleyen ve bundan nemalanan siyasal erki ve kuyrukçusu demokrasi aşığı entelijansiyayı kamufle etmek, eğer insanlık adına büyük bir şaşkınlık ve gaf değilse açıktır ki tam ve yetkince işlenmekte olan bir insanlık suçudur.

25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Mücadele Günü yaklaşırken, yirmi birinci yüzyılın sözde dönüştürücü gücü olarak kutsanmakta ısrar edilen sivil toplum örgütleri ve onlarla paralel düzlemde depolitizasyonu bir biçimi ile mücadele dinamiği halinde tanımlamakta ısrar eden çeşitli kadın örgütlerine karşın yine, yeniden ve inatla belirtmek gerekiyor ki; kadına yönelik şiddet bir vaka değil politik, ideolojik bir tercihtir ve çözümü yine politik ideolojik müdahaleden geçmektedir. Kadına yönelik gelişen ve geliştirilen şiddetin failleri tek tek bu şiddeti uygulayan tetikçilerle sınırlandırılamaz, aksine bu şiddeti onayan, destekleyen, görmezden gelerek besleyen, siyasal erkten, yargı sistemine, medyadan, sivil topluma çok büyük bir kesimin suç ortaklığı deşifre edilebilmeli; bu sistemi besleyen siyasal hat ile sonuna kadar bu doğrultuyu da içine alan bir zeminde mücadele edilebilmelidir. Bir 25 Kasım daha Ünzile şarkıları ile bezeli, sistem içi bir trajedi sunumu olarak geçmemeli.
Fourier kesinlikle haklıydı “Kadının kurtulmuşluk düzeyi, doğal toplumun kurtulmuşluk düzeyini belirler.” O halde kadın ruhu ve bedeni üzerinde oynanan iktidar oyunlarına artık son verebilme şiarıyla hareket etme vakti gelmiştir. Augusto BOHAL’in bir oyununa yaptığı müdahale de söylediği gibi; “ben çözümü biliyorum da bu sahne bu çözümü duymaya hazır mı, onu bilmiyorum.”

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

En Yaratan Ordusu Yurdumun

2011-11-14T07:47:00.001+02:00

en sağır ordusu yurdumun

umarsız

sualsiz

suskun

gün doğmadan daha

düşüyor yollara

benizleri sarı

etleri soğuk

gözleri solgun

en güçlü ordusu yurdumun

karanlığı yırtan adımlarınız

çıplak

mübarek

inceden soluyan nefesinizle

DEVRİM

son sözümüz olsun

Hey, yaratan ordusu yurdumun

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Freudyen Bir Sapığım Ben! (Ne de Olsa Eğitimciyim)

2011-11-12T10:58:00.001+02:00

Çocukların güzel tarafı neresinden tutarsanız tutun, saf olmalarıdır. Bencillik içeren en küçük hezeyanlarında bile o saflığı görebilirsiniz. İnsan var oluşunun toplumsal addedilen değerleri ile henüz tam bir tanışıklık sürecine giremediklerindendir kirlenmemişlikleri. Değerlerle daha tanışamamışlardır ama koşullarla daha nefes almaya başlamadan önce tanışmışlardır. Hani şu değerler, mitler, dinler, efsaneler yaratan, mahkemeler kuran, kanunlar koyan, yasa yazan koşullarla…

İşte bu koşullar kirlidir. Bu koşullar sömürüyü, bencilliği, ihaneti tetikler. Bir çocuğu en temiz halinden damıtarak an be an kirleten ve en nihayetinde toplumun en saygın üyesi haline getiren de bu koşullardır.

Eğitimcinin görevi tam da bu noktada nükseder işte. Bataklığı kurutmak değildir eğitimcinin görevi, ne de koşullara karşı mücadele... Mücadeleyi hayatına iş edinen insanlar ve elbet de eğitimciler Altan Birader’lerin pek bir nezih ifade ettiği gibi, “cinsel uyanışını teskin edememiş, hastalıklı, sapkın ruhlarının bir yansıması olarak yaparlar bunu.” Yo hayır, tutarlı bir demokrat olmanın koşulu kesinlikle böylesi bir cephe muhalefeti değildir bu türden bireyler için aksine eğitimci için iş bu çamurda zarafetle yüzebilecek kuğular yetiştirmektir. Çamurun dibini boylayan çirkin ördek yavrularına acıyan kahrolsun!

Bu kirlenmişliğe en iyi biçimde adapte olmuş insanı yetiştiren eğitimci “İrfan ordusunun” da en başarılı örneği olacaktır. Bu eğitimcinin “kuğu”su sokak aralarında üç beş kuruşa aşk satın almaz mesela, aksine o daha yüksek ücretler öder satın aldığı aşk için “sevgililer günlerinde” bu eğitimcinin yetiştirdiği “kuğu” adi bir suçlu değildir asla, ekmek çalmaz mahalle fırınından, aksine binlerce insanın lokmalarından parça parça kurar kendine bahşettiği o muazzam yaşamı. Bu “kuğu” narindir, hoşlanmaz şiddetten, kandan, barbarca zulümden… Aksine kolluk kuvvetlerine, para militer güçlere bırakır bu işleri, kanunlar ve ceza sistemi kirletir onun yerine elini, ona ise akşam televizyon başında bir fincan çay eşliğinde izlemek kalır barbarlığı…

Ama gel gör ki irfan ordusunun takdire şayan bir üyesi olamayacak biriyim ben. Freudyen bir sapık, hastalıklı bir toplum artığıyım ne de olsa. Çamurda yüzemeyecek çirkin ördek yavrularını topluyorum peşime. Annesinin bile kabul etmeyeceği kadar çirkin olanları… Varsın kuğular salınsın sakin bataklıklarında, ya masmavi olacak ya da olmayacak diyenleri arıyorum ben… Yani bir kez daha ve inatla barbarlığın inceltilmiş dokusuna hançer saplamaya ille de niyetli olan katiller sürüsünü eğitiyorum ben…

Öyle ya en nihayetinde “fırtına kuşuyum” ben…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Uyanırken!

2011-11-09T13:12:00.001+02:00

İki ayağı üzerinde gerinerek uyanırdı köpeğim

Dört ayağı ile yeri tiftiklerdi uyanırken kedim

Kuyruğunu titretirdi balığım

Gözlerini hafifçe kırpıştırıp sabahları, gülümserdi uyanan sevgilim

Hepsini bilir, hepsini söylerim de

Ah benim güzel yurdumun düşbaz aydını

Bir seni görüp söyleyemedim uyanırken

Bir de…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

"Havada Kalmaz, Mutlak Bulacak Avazın Kendine Bir Yer"

2011-11-08T12:48:00.005+02:00

Sizden; hayatımı, kimliğimi, varlığımı ellerimden koparıp alan siz gölgelerden tiksiniyorum! Kaderimi ellerinde tutan sizler, gözlerimi oyan, dilimi dağlayan sizler! Ah o korkak mabetlerinizde ruhları paslanmış, toza yatmış hayat artıkları! Suskunsunuz; başlarınız önde.

Hangi soysuz pazarlığın vicdanıdır düşen alnınıza? Nedir ruhlarınızı bu denli kötürümleştiren kaygı? Ben gelip sizlerin mabedinize tükürmedim ki... Sizlerdiniz o küçük dünyalarınızı kuşatan korkularınızla işeyen mabedime. İnsan yanıma tükürdünüz bir kez daha, insan yanımıza…

Yazıklar olsun hepinize!

Haydarpaşa, Sirkeci Garı, Galata'nın tamamı, Kuleli Askeri Lisesi, Sirkeci Büyük Postane, Harp Akademileri ve Huber Köşkü...

Şimdi onlar da satılık, şimdi onlarda yıkılacak tıpkı ruhlarınız gibi. Ve siz, yani biz olamayacak kadar dilsiz ve korkak olanlar; unutmayın ki, bizi ipe götürecek cesaretiniz bile yoktu, adımlarımız olmasa.

Yazıklar olsun, yazıklar olsun şimdi susanlara!

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Cinayet...

2011-11-07T23:30:00.003+02:00

-Ne garip bir rüya!

-Kabus mu gördün?

-Hayır, sadece rüya.

-Anlatsana.

-Sanıyorum gelincik tarlasıydı. Tam ortasından yürüyordum. Kurumuş sıcak toprak ayakkabımın içine doluyordu. Etraf çok sessizdi. bir kaç kez ayağım kurumuş toprağa takıldı. Dengemi kaybettiğimi hatırlıyorum. Gökyüzü berrak bir mavilikle ışılıyordu. Ama korkmuştum. Üstelik o koku…

-Ne kokusu

-Galiba gelinciklerin kokusuydu. Nasıl olur da bu kadar güzel bir çiçek bu denli kötü kokar?

-Korktuğunu söylemiştin.

-Evet, gelincikler rüzgarın etkisiyle dalgalanıyorlardı. Gök kristal kadar berrak bir mavilikle uzanıyor, burnuma ağır bir koku geliyordu.

-Sanki şey gibi...

- Cinayet! Belki de bundan korkuyordum. Tüm bunlar ben de ölümü çağrıştırıyordu. Kusursuz bir cinayeti.

-Hiç kan kokladın mı?

-Yo hayır, koktuğunu bile bilmiyordum.

-Dünyada çok az şey kan kadar kötü kokar.

-Rüyamdaki gelincikler gibi desene.

-Belki de…

-Belki ben bir an için bir cinayete tanıklık ettim düşümde.

-Hiç ceset var mıydı?

-Hayır, yalnız gökyüzü, sıcak toprak ve gelincikler…

-Dalgalanan gelincikler.

-Evet dalgalanan gelincikler…

-Ya etrafta cinayet işlenebileceğini düşündürten herhangi bir şey?

-Bilmem, belki rüzgar…

-Rüzgar mı?

-Evet rüzgar; çok sessiz esiyordu.

-Peki o halde sana cinayet olabileceğini düşündürten şey neydi.

-Sıcak galiba?

-Anlamadım.

-Ben de bilmiyorum boş ver.

-Neyse benim kalkıp yüzümü yıkamam gerekiyor.

-Peki, bekliyor olacağım.

-Tamam öyleyse. Dur bir dakika, sen kimsin?

-Katil.

-Ama nasıl?

-Bir dakika dur, dur, dur…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

2011-11-07T17:54:00.002+02:00

Aralarından ben seçtim seni

Uzak, kayıtsız, mağrur biraz, üstelik laciverdi

Pürüzlü dallarında tutkal rengi

Bomboş tarlanın tam ortasında menekşe çiçeği

Başucumdan gelip geçenler aceleyle

Farkında bile değiller altında yatanın kaygıyla

Aman ha, bir o kaldı, bir o, bu kış günü ayakta

Çekip elleri ile koparıp düşürmeseler bari, usul, menekşe çiçeği

Rüzgardan gayrı dinleyecek türküm yok, o da esti gitti

Sırtımda soluklanacak çocuğum da, elimde bir sen, laciverdi:

Mecalim yok başka dudakları öpmeye, okşamaya başka tenleri

Kar düşmeden daha ellerim de yok ki tutup ısıtmaya seni, menekşe çiçeği

Şimdi öyle serin ve uzakta

bir mütevazi ceset şarkı söyler sana,

hani uyuyabil diye usulca

yoksa bu acı yeter yeryüzünü anlamaya, sevdalı menekşe çiçeği

Vuslat AKTEPE

Bayram Şekeri...

2011-11-06T10:57:00.001+02:00

***Derida yapıları söküyor; dili, tarihi, aydınlığı… Omuz veriyor Fochault, direniş diyor; yaratıcıdır. Vay be Fochault; ne büyük bir keşif bu böyle! Üstelik, direniş dediğin birbirinden bağımsız olmalı, ereği ve amacı lokal olmalı, diyor. Ve diyorlar ki bu söküm ustaları; kim ki uğradığı zulmü insanlığın uğradığı yıkımla ilişkilendirmeye kalkar, kim ki bu zulümden tek ve ortak bir kurtuluş programı, eylemi çıkarsamasında bulunur, kim ki zulmün kalbine vurmak için hançeri, dost, yoldaş örgütler, işte o, yeni bir tiran, yeni bir zulüm, iktidar ustasıdır! Alın size çağımızın post-modern mucizesi(!) Selamlıyorum hepinizi…

***”Hadi, cesaretiniz varsa gelin!” neden bilmem bu cümle ile uyanıyorum düşlerimden birkaç gündür. Kime ve neye meydan okuduğumu da bilmiyorum ya, yine de dilimden dökülüyor ne zamandır; “Hadi cesaretiniz varsa gelin!”

***“Eyleyen, eyleme iliştirilmiş uyduruk bir eklentidir.” Nietzche’nin çok güzel belirlediği gibi, bireyi, nesneyi, doğayı bir oluş, hareketlilik süreci içerisinde ele almadan yapılacak sabit görünümlü çözümlemeler, son tahlilde metafiziğin başka bir biçimine, bilimin fetişleştirildiği tehlikeli bir biçimine dönüşebilir, dönüşüyor da… Bireyi bir oluş sürecinin içerisinde ele almak özneyi etkisizleştiriyor bu muhakkak, ama özneyi var olan toplumsal alana yedirerek yapılacak her çözümleme de son kertede toplumu dönüştürmeye hizmet ediyor. Yine de sabah sabah çiğ köfte yediğim gerçeği göz önüne alındığında sanırım burada eyleyenin eylemi eklenti konumuna ittiğini söylemekten de beis duyamam, ne dersiniz?

***Bayramları severim, hem tatildir hem de mizah… Tatildir çünkü eşofmanlarımı giyip göbeğimi kaşıya kaşıya evin içerisinde dolaşma eylemimi zuhura erdirebilme motivasyonunu aşılar bana. Komiktir çünkü oğlunu kurban etmek isteyen İbrahim Yoldaş’a Allah'ın; “bırak şimdi çocuğu, eti de yenmez onun, üstelik derisini de bizim cemaatlere hibe edemezsin, olsa olsa sabun yaparsın ki o da bu çağda mümkün değil, ben onu 20. yüzyılda göndereceğim zaten sizin oraya. Al sen şu keçiyi, kes, kurban et. Etini dağıt, bir kısmından bol soğanlı kavurma falan yap.” gibisinden yaratıcı bir çözüm ile görünmesi güldürür her daim beni… Ha bir de İbrahim’in şu akıllara ziyan adağı yok mu; “Allah’ım o kadar çok oğlum olsun istiyorum ki bana bahşet ben de senin için boğazını kesivereyim…” Ben de şu anda o kadar çok soğanlı biberli kavurma istiyorum ki, kim bana bahşederse söz veriyorum. Tabağıyla birlikte denize atacağım. O derece yani! Hey gidi aklı zaman, ne diyeyim ben size yahu!

***Çok yakın bir dostum beni şu yer fıstığı reklamında boy gösteren kunduz tipli hayvana benzetiyor. Acaba bu bir kompliman mı? Hani şu “Çatlak Tatzz” diye ortaya çıkan ve fıstıkların içinden bir anda kafasını kaldırarak ipnotize bir bakışla bizi ekrana bağlayan çatlak. Bu konuda iyimser olmasam iyi olur. Şimdi düşündüm de pek de öyle kompliman gibi gelmedi.

***Neden bilmem sabahtan beri bir kötülük, hainlik yapma isteği ile tutuşuyorum. Ama daha karar veremedim. Çikolataların içine tuz koysam diyeceğim ama benim misafirim olmaz, yani sonuçta kendime yapmış olacağım. Apartmanın yönetim panosuna çaktırmadan yönetim imzalı abuk bir not assam da çıkan kavgayı izlesem… Of! Bünyede ergen çığlıkları hiç çekilmiyor bu yaşta…

***Her ne kadar benim bayramım olmasa da, madem yurdum seviyor. İyi bayramlar o halde, sevgili yurduma…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

I Hate Malls

2011-11-05T21:45:00.001+02:00

Ich hasse Malls

Je déteste les centres commerciaux

Odio i centri commerciali

Odio los centros comerciales

Alışveriş merkezlerini sevmiyorum arkadaş! Orada yüksek perdeden aralıksız çalınan müzik kırmalarını da öyle. Hızlı yemek, ye defol, türü mekanlarda yemek yemeyi, self servisi, aynı kodla üretilmiş yiyeceklerini, dostuna, sevgilisine alışveriş merkezlerinde randevu verenleri, o alışveriş merkezlerinin ne idiğü belirsiz kutu gibi sinema salonlarını, o salonlarda sinema izlediğini sanıp da filmin alakalı alakasız sahnelerinde ağızlarından National Geoghraphic Channel’da yer almaya müsait sesler çıkaranları, aynı sehpaya bakıp hayal kuran insanları… Sevmiyorum vesselam.

Şu sözde entelektüeller ağızlarını açtıklarında sosyalizmin tek tipliğinden dem vururlar; sosyalizmi renksiz, gri, katı ve tek tip bir ütopya olmakla mahkum ederler. Ah yandığımın ülkesi, bunu da ayaklarını uzattıkları İkea sehpalarının önünde, aynı markadan kahvelerini yudumlarken yaparlar üstelik.

Dün alışveriş merkezinde bana randevu veren ve yıllardır görmediğim eski solcu, yeni demokrat-liberal-bir şey, bir dostumla beraberdim. Evine gittiğimizde ayaklarını uzatıp, bak dostum dedi; sıkıldın biliyorum ama sana niye orada randevu verdim? Çünkü görmeni istiyorum, kapitalizm hala üretmeye devam ediyor. Burada renk var, çeşit var… Evet iphone telefonunun üzerinde dikildiği ikea sehpasına ayaklarını uzatarak söylemişti bunu… Tıpkı diğerleri gibi. Haklısın dostum. Hep haklıydın! Gerçekten kapitalizmde çeşit çok, suç biz ahmak yedi milyarda… Bu denli çeşidin ortasında aynı ürünleri alıp, aynı yerlerden yiyip, senin kullandığın aynı telefon için çalışıp, olmadı böbreğimizi satıp, yaşıyoruz. Evet kapitalizm de çeşit çok, ama biz insanlar aynı kalıptan çıkmışız, sistemin suçu ne?

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

*******************

2011-11-05T02:58:00.004+02:00

Sevgili

uyuyamıyorum yine geceleri

gözleri bağlı rüyalar görüyorum

elleri

konuş diyor gölgeler
ağızlarında köpükler

kanıyorum

susuyorum

üstelik biliyorum bu bir rüya

uyanacağım az sonra çığlık çığlığa

üst kattaki kadın çalacak kapımı yine korkuyla

ve ben elimde bir bardak su

teskin edeceğim bir garip komşuyu

konuşamıyorum

konulamıyorum

uyuyamıyorum

gel al artık

gel al

acıyorum

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Aklıma Takılan Sorular...

2011-11-01T11:16:00.002+02:00

Yeniyi yaratmak, yeni adına yola çıkmak eski olanla, dün ile, hesaplaşmadan; bu günü bu hesaplaşma zemininin sonuçları üzerinden tahlil etmeden gerçekleşmesi olanaklı bir eylem değildir. Tarihin an ile kurduğu ilişki, onun çatışmalı ve kümülatif seyrinden bağımsız da olamaz. Oysa bu açık gerçeklik Türkiye sol demokrat yahut sosyalist hareketlerinin ne yazık ki büyük kısmında pek de itibar görememektedir. Bu belirlemenin en açık ve canlı kanıtı ise Emek, Özgürlük, Demokrasi Kongresi adı altında birleşen ve mücadele kararı alan kimi kurum, örgüt ve çevrelerin son birkaç aylık pratiğinde iyiden ayyuka çıkmıştır. Elbette burada amacım böylesi bir girişimi karalamak, yahut başından mahkum etmek de değildir. Fakat bu denli heves ve enerji ile çıkılan yolda yapılması muhtemel hataların halklarımızın, aktivistlerimizin, yoldaş ve aydınlarımızın enerjisini ne denli kötürümleştirebileceğini tasavvur ettiğimizde bazı çekincelerimi paylaşmaktan da beis duymadığımı açık yüreklilikle belirtmek istiyorum.

Bilindiği üzere bu kongre sürecinin temel taşıyıcısı ve omurgası Kürt Halk Hareketi’nin kitle pratiği ve kadro-ideoloji ağırlığı olmaktadır. Bu hareketin mücadele pratiğinde ortaya koymuş olduğu belirlemelerin yönlendiriciliğinde girilen Kongre süreci katılımcı yapıların da yer yer hassasiyetlerine uygun olarak, -her ne kadar “sosyalizm”, “devrim”, “sınıf savaşımı”, “sınıf mücadelesi” ve “iktidar” sözcük ve kavramlarından kaçınılsa da- yine de sol terminolojiye yakın ifadelerle bezenmiş, bol bol demokrasi, emek, barış kavramları kullanılarak taçlandırılmış, halkların ortak mücadelesi zeminine vurgu yapılmış, yer yer de AKP iktidarı ile girilen ilişkilerin bir sonucu olacak yahut sol-sosyalist terminolojinin çağa ayak uyduramadığı düşünülerek jargonun yetersiz kalabileceği(!) kaygısından da olabilir, son dönem liberal-gerici ittifakın dilinden pek de düşürmediği “vesayet” kavramı da elden geldiğince program taslağına serpiştirilmiştir. Böylece belirli bir iktidar perspektifi olamayan, dolayısı ile yol yöntem sorununu belirlemekte acele etmeyen, çokça eleştirdikleri kapitalizm ile hangi saflarda ve alanlarda ne türden aygıtlarla mücadele etmeleri gerektiği sorusunu da şimdilik erteleyen bir girişim Türkiye halklarının güncesine oturtulmaya çalışılmıştır.

Böylesi yeni ve kendince iddialı bir eylemsel sürece girerken ilk paragrafta altını çizdiğim gerçeklik paralelinde aklıma takılan bazı sorular olmuyor değil. Mesela mevcut kongre sürecinde ortaya çıkan durum, geçmişe dönük hangi belirlemeler, eleştiri ve tahliller üzerinden ortaya çıkmıştır? Daha açık söylemek gerekirse ne oldu da Türkiye solu ve Kürt hareketi bu güne dek yapılamayanı/yapılmayanı aşarak böylesi bir sürece birlikte adım attı? Madem böylesi bir adımın şartları vardı bu adım hangi objektif yahut subjektif koşullar sebebi ile bu güne kadar atılamadı? Bu şartlar yeni oluştuysa bu yeninin bilimsel temelde ifadelendirilebilecek maddi temeli nedir? Kürt hareketinin diline pelesenk etmekten bir an vazgeçemediği ve “Türk solu” ifadesi ile de inatla millileştirdiği şovenizm ve Kemalizm suçlamalarının muhatabı kılınan bu sol/solculuk ne oldu da birden bu suçlamalardan azade, bir ortak hareketin bileşeni haline geldi. Bu sol/solculuk Kürt hareketine bizim duymadığımız, görmediğimiz bir yerlerde özeleştiri mi verdi, yoksa Kürt hareketi şovenizm suçlamalarını yine bizim bilmediğimiz ve duymadığımız sebepler doğrultusunda rafa mı kaldırdı? Aynı biçimi ile tersinden bakarsak; yeni paradigma iddiası temelinde Marksizme fütursuzca ve bilim dışı bir yöntemle saldıran Kürt hareketi ne oldu da Marksist olduğunu dilinden düşürmeyen sol/solculuğun ortak bileşeni noktasına geldi. Bu noktada kimler ne taviz verdiler? Kürt sorununun çözümü noktasında düzen içi anlayışlar ile hesaplaşıldı mı? Örneğin Anayasa referandumu sürecinde Anayasaya üstü kapalı destek veren, yahut Türkiye halklarının bu denli yakıcı bir sorununa sadece kendi perspektifinden yaklaşabilen Kürt hareketi bu noktada bu sol/solculukla bu süreci değerlendirdi mi? Yeri geldiğinden İslami gericilikle dahi pazarlığa oturmaya meyledişi ile sol/solculuğun eleştirdiği bu hareket (2002 seçimlerinde Refah ile ittifak çabası, Anap ile İttifak çabası, Anayasa referandumu süreci, Altan TAN, Şerafettin ELÇİ, mitinglerde Bediüzaman posterleri, Cuma namazı eylemleri) Bu süreci geride mi bıraktı, bırakmadıysa sol bu eleştirilerden mi vazgeçti? Bu sol/solculuk ve Kürt hareketi çizgisi mesela Arap baharı adı verilen emperyalist işgali alkışlarken belirli noktalarda bizim cevabını sorduğumuz bu soruları bizden habersiz çözdüler ve ortaklaştılar mı?

Bu ve benzeri sorular da ortak nokta şu, eskiyi aşma ve yeniyi kurma iddiasındaki bu hareketler ittifakı Marksist olmadığı, devrimci bir iktidar perspektifine de sahip olamadığı açıkça taslak metinde ifadelendirilmiş olan yeni ve özgün paradigmasını hangi tarihsel ve toplumsal yeni durum çözümlemeleri ve paradigması üzerinde şekillendirdi. Yoksa Kürt hareketinin önderliğinin son savunmalarda Marksizm’i onca eleştirip topa tuttuktan sonra “…….Hegel ve Marks uzmanı değilim. Pek okumadım da. Haklarında ana fikir dışında bilgili değilim. Pek gerekli olduğu kanısında değilim……..” dediği gibi bu bileşen ve onu oluşturan tek tek yapılar da “Tarihsel süreci ve toplumu okumadım, pek gerek de duymadım” diyebilen bilim dışı bir cürete mi sahipler acaba?

Bu da aklıma takılan son soru olsun o halde…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Sarhoş...

2011-10-31T22:19:00.003+02:00

Pardon bayım sizi tanıyor muyum?

Evet, tanışmıştık meyhanede hani
Güzel Şarkı Söylüyorum
hakkımı teslim etmek lazım
Sizin sözlerinizdi bunlar
sadece hatırlatıyorum

Ah evet görüştüğümüze sevindim bu viranede
Sahi burası neresi

Sizde bir âlemsiniz hani
Neresi olduğunu bilmediğiniz bir yerde işiniz ne
Ama yine de ben size kısaca tanıtayım
Burası benim evim
Şu küçük yer ise odam
Gezmek ister miydiniz?

Evet, isterim ama çok soğuk
Kasımın ortasında bu
Aman Allah’ım kar mı süzülen odanızdan aşağı
İliklerime işledi
Ama soğuk değil de
Bu olağan dışılık
Sizce de garip değil mi

Öğretmeni hatırladınız mı bayım
Hani masaya çıkıp dans eden gece

Anımsadım sanırım

Şu esmer
Gözleri hafif çingene
Elleri kavruk
Avuçları küçük şurada ki çocuğa
Belki, şu tablodaki kıza benzeyen bayan
Evet, hatırladım da
Ne olmuş ona,

Sizce de şu karın altında yatan ceset onun olamaz mı

Evet, onun cesedi
Peki, bu cesedin karın altında
Karın sizin odanızda
Hem de bir kasım akşamında
Ve benim sizin yanınızda
Hem de bu tuhaflıkların ortasında
Ne işimiz olabilir ki

Acaba içkiyi mi çok kaçırdınız
Oysa bizzat akşam
Hem de tarafımdan defalarca uyarıldınız
Hatırlarsınız.

Hadi ben sarhoşumda beyefendi
Siz bu ayık kafa ile
Hemen burada
Söyler misiniz
Neye hizmet ediyorsunuz

Sizde hakkını vermelisiniz ki
Bir ayık bir sarhoş aynı anda aynı dünyada bulunamaz

Anladığımı sanmıyorum bayım açıklar mısınız

Bakın farz edelim siz sarhoşsunuz
Ve etrafınızda olanları tuhaf buluyorsunuz
Ben de sizin tuhaf bulduklarınızın bir parçası olarak
Resmin bir kenarında sizin beni görmek istediğiniz gibi
Oturuyorum değil mi
Şu kar
Şu ceset

ben ve sizi
Soruyorum gözleriniz nasıl görmek isterdi

Ama bu istekle ilgili değil ki
Gerçekle ilgili
Gözler olanı görür

O halde bu Kasım akşamı benim odamda yağan karın altında bir ceset saklı
Sizce gerçek sahiden bu mu

Peki, bayım bu anlaşılır
İyi de benim gördüğümü siz de görmüyor musunuz

Belki evet
Belki hayır
Eğer ben ayıksam
Ki öyle olduğunu farz ediyorum
Sizin gördüklerinizi paylaşamam
Ama sizin açınızdan görmem şart

Yani

Bayım
Kar
Odam
Ve siz
Sarhoşluğumsunuz
Ayık kalan yarım ise
Tartıştığım gerçeğim

İyi de cesedi saymadınız

Oda ve kar yoksa ceset de olmaz değil mi
Ama gönlünüzü ferah tutun
Ceset benim cesedim
Doğdum daha dün geceydi
Ve öldüm
Hemen sabahı
Delirmedim bayım rahatlayın
Nehre girmekti niyetim
Su biraz soğuktu

Ayılmak için mi

Niye sarhoş mu oldum

Ama az önce...

O sözler bir sarhoşa aitti
Bayım siz dinlemiyor musunuz beni
Ölü
Kendi yüreğine kilitli
Yaşam
Bedenine tutsak
Akıl yasak
Ve duygu
Yalnızca sitem
Yani içince bir nebze daha
Şu daktilolu odamda
Bir soğuk ter basar sırtımı
Ama korkmayın lütfen
Sizden daha cesur değiller geride kalanlar

Korkmuyorum bayım yalnızca veda ediyorum
Hoşça kalın

Hoşça kalın dostum
Ha cesedi de sırtlar mısınız
Bana biraz ağır da

Elbette
İyi kalın

Vuslat AKTEPE
ALBATROS

Sevgiliye Mektuplar (Yine de...)

2011-10-30T22:17:00.000+02:00

Sevgili,

Seninle konuşmayalı oldu bir hayli zaman

Bir otobüs koltuğunun yalancı kucağından

Savuralı beri veda busesini

Üstelik utangaç gözyaşlarımızı saklamadan

Yırtarak kalbimizi geçti zaman

Korkular deşti,

Sığındılar sinsice Kucaklarına ölümün

Ve ellerinin tersi ile ittiler yaşamı

Oysa sevda suçlu hükmün

Yine de toprakta yatar gözlerinin hıncı

Yine de rüzgara taşar saçlarının dalgası

Ve yine de çığlık çığlığa

Ellerin, ellerin

Yine de bayraklanır ah o düşlerin

Sevgili

Seninle sevişmeyeli oldu bir hayli zaman

Sıcacık bir yastığın uykusuz yüzünde

Savuralı beri veda busesini

Üstelik utangaç parmakların kenetliğinde

Zindan şiirleri yakarken

Sevdalar geçti,

Sığındılar sinsice kucaklarına ölümün

Ve ellerinin tersi ile ittiler aşkı

Oysa sevda suçlu hükmün

Yine de yıldızlar düşer gözlerinin hıncında

Yine de rüzgara taşar saçlarının dalgası

Yine de çığlık çığlığa ellerin ah o ellerin

Yine de bayraklanır düşlerim

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Şakacıyım, Şakacısın, Şakacııııı!!!

2011-10-29T18:42:00.001+03:00

Ülkece şakacı bir karaktere bürünüyoruz. Kim demiş Türkiye mutsuzluk anketi verilerine göre ilk sıralarda diye. Aksine bol şaka yapan, bol kahkahalı bir ülkeyiz biz. Mesela bu gün Van’da FEM Dershaneleri yani Saygınlığı kendinden menkul Hoca Efendinin ilim yuvalarının saygın beşiği, insanlar enkaz altından gelecek bir tek çıtırtıya odaklanmışken, yaralar sarılmaya, yardımlar dağıtılmaya, acı yaşanmaya çalışılırken Van halkına güzel bir şaka yapmış. Dershanelerinin yıkılmayan (Hoca Efendinin, pardon, Allah’ın bir hikmeti daha) çatısına yerleştirdikleri dev hoparlörler ile şehre ilahi dinletmeye başlamış. Ne şaka ama! Düşünsenize eviniz yıkılmış, sevdikleriniz yaralanmış veya ölmüş, soğuk bastırmış, çadır yetişmemiş, kurtarma çalışmaları aksak ve üstüne ülkenin bir yerlerinde birileri “Bunu Allah yaptı, iyi de yaptı. Aldın mı kardeşlik mesajını?” diye babalanmaya başlamış. İşte tüm bu ahval ve şerait içerisinde bir de bakmışsın ki hoparlörlerden bangır bangır ilahiler duyuluyor. Asrı saadet bu olsa gerek! Allaha ve Zuhra eren vücut tüm acılarını unutuyor. İlahi kardeşlik mesajı da geliyor kulaklara. Sonra hep beraber gülüyoruz. Ülkem şaka yaptı!

Dedim ya şakacılıkta sınır tanımıyoruz diye. Mesela bir şaka da hatırlarsınız iki gün önce Maliye Bakanı’ndan geldi. Toplumca gülmüştük. “Şener ŞEN” filmi gibiydi. “Yahu Bilo evet yaptım! Yaptım, ama bir sor hele niye yaptım?” Bakan televizyona çıktı ve dedi ki; “Deprem vergilerini biz değil bizden önceki hükümet kalıcı hale getirdi.” Hepimiz gülmeye başladık. Çoluk çocuk ülkede kahkahalar yükseldi. Öyle ya deprem vergisi 2003 yılında kalıcı hale getirilmişti. Yani evet bu hükümet değil önceki AKP hükümeti tarafından kalıcı hale gelmişti. Esprinin inceliği burada elbet. Biz bomba burada bitti diyorduk ki adam en iyisini sona saklamış meğer; “Evet deprem fonundaki parayı harcadık; Yedik, yedik ama bir sor hele ülkem niye yedik; Bizim de duble yol yapmaya hakkımız yok mu? Bizim de oy satın almaya, işverene kredi vermeye, makarna dağıtmaya hakkımız yok mu?” Ülkece koptuğumuz an bu değil miydi? Şener ŞEN bile ayakta alkışlamadı mı bu oyunculuğu, şakayı…

Bir de Beşir ATALAY var. Diğer bir güçlü stand-up üstadımız. O da İnsanlar enkaz altında can çekişirken, malzemeler yetersiz kalmış, yardımlar hemen hiçbir alana yetişmemişken dış yardımı neden reddettiniz sorusuna şöyle bir şakayla karşılık verdi bu gün: "İlk anda kendi potansiyelimizi görmek istedik. Bizim ekiplerimiz yeterli olduğundan dışarıdan destek istemedik!”

Şimdi biriniz çıkıp da söyleyebilir mi acaba Türkiye halkı mutsuzdur diye. Aksine o kadar gülüyor ve mutlu oluyoruz ki bu bedava stand-up gösterileri için oy bile veriyoruz. Hadi bakalım darısı 2023’e en sıkı espriler o zaman patlayacakmış benden söylemesi…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Albatmov, Hayır Obloalbat, Hayır Oblomov Albatros... Evet bu Oldu

2011-10-29T12:32:00.007+03:00

Griye çalıyor hava, griye akıyor. Garip bir şekilde bunaldım bu gün. Dışarı çıkmalıyım bu kesin, ama nereye? Evet İstanbul’da olup da ama nereye çıkabilirim ki gibi bir soru gereğinden saçma gelse de durum bu. Şimdi kalkıp karşıya geçsem yani Nazım’a oturup bir çay içeceğim. Belki bir iki dostu da göreceğim. Öte yandan bu eylemin gerçekleşebilme süresi yaklaşık iki buçuk saat. Astarı yüzünden pahalı. Kalkıp kendimi her sonradan görme İstanbul sakini gibi Taksim’e atsam muhtemelen bir bara oturacağım birkaç kadeh içip sıkılmış bir vaziyette eve döneceğim. Üstelik bar da çalan müziklere gıcık olacağım yahut sağda solda toplaşmış insan kalabalıklarının aynılığından, benzerliğinden bunalacağımdan olsa gerek içtiğim içki de bana pek zevk vermeyecek. Evde içkim var, sevdiğim müzikler de ve aynı olan tek şey benim. Eh oda ya bir ayna yerleştirirsem bar havası da verir değil mi? O halde bu seçeneği de eliyorum.

Şu Zinnet lokantasına gidebilirim aslında Topkapı’daki. Uygur yemekleri yapıyor ve oldukça güzel. Öte yandan canım şimdi sadece su böreği yemek istiyor ve onu da en güzel yapan yer hemen evimin altında ki pastane. Üstelik adı da İslamoğlu… Benim gibi bildiğiniz zındık, ateist, dinsiz, imansız bir adam hayatında yediği en iyi su böreğini İslamoğlu Pastanesi’nin yaptığını açıklarsa doğru söylediğine inanabilirsiniz. Kim demiş ideoloji karın doyurmaz diye!

Öte yandan su böreği yemek için bir bira açmam gerek. Oysa evde yalnızca rakı var. Bu durumda şehre inmem gerekiyor. (evet ben dağda yaşıyorum) Oysa şehre inersem çok sevdiğim pilavcımın acılı ayran ve karışık pilavını yerim ki o zaman karnım da doyar, susuzluğum da diner. Ne börek alabilirim ne de bira içerim. Pilavı yedikten sonra da boş boş etrafa bakınır ve eni konu yakındaki bir alışveriş merkezinin uyduruk bir salonunda elimde mısır ile birlikte abuk bir filmi izlerken kendimi bulurum. Oysa karnım doymuştu ve mısır şişkinlik yapar. Hem vizyonda iyi film yok ama evimde hem projeksiyon cihazım hem de çok kaliteli filmlerim var. Mesela bir kez daha Rocky serisi izleyebilir ya da Matrix’e dalabilirim. Hatta en güzeli Breaveheart izleyerek salonumda "freedooooooooommmm!" diye bağırmam olacaktır ki bu durumda yönetimden uyarı alma ihtimalim yüksek.Eh, bu şıkkı da eliyoruz o halde. Yani börek olmaz.

Evde dans etsem mi diye düşünüyorum şimdi. İyi dans ederim ben. Beni rumba yaparken görmelisiniz. Kıvır, kıvır, çevir, çalkala… Hah ha! Budur işte… Mesele şu ki beni gülme tutar böyle anlarda. Hele bir de aynada kendimi kıvırırken görmeyeyim gülmekten kapaklanırım yere. Bu arada çok acı ve hüzünlü görüntüler, trajik anlar yaşadım, gördüm. Ama sizi temin ederim ki dünyada hiçbir görüntü, an, trajedi yoktur ki benim kıvıran, daha da kötüsü bizzat striptiz (evet bir zamanlar benim de bir sevgilim vardı, ne olmuş yani, sanki siz hiç yapmadınız. Hımf!) yapan görüntümle yarışabilsin. Yine de evde dans seçeneği şimdi gözüme iyi göründü. Yani bu trajediye benden başka kimse şahit olmayacak. Gerçi durun bir dakika ben niye şahit olayım ki? Bu şıkkı da eliyorum.
Of! Acaba Justine'e mi sorsam; bu hal ve vaziyet türleri sanki onun alanına giriyor biraz. En azından bu aralar!
Yahut şu arkadaş gibi mi yapsam; bakın ne kadar da huzurlu

Neyse; en iyisi yatağımda uzanıp biraz daha düşünmek..

Ne diyordum; Hava griye çalıyor, griye akıyor. Dışarı çıkmalıyım bu kesin, ama nereye?.............................................................................................

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Bırak Beni Dostum, Bırak Kendi Halime...

2011-10-27T20:10:00.001+03:00

Bizim bir Ayhan vardı, yıllar önce. Zeki, parlak bir delikanlıydı. Bir gece masada oturmuş rakı içiyorduk karşılıklı. Tahta, rengini yitirmiş, verniksiz bir masaydı bu. Kim bilir nereden bulup buluşturup da koymuştuk o eve. Şöyle bir gerinip dedi ki; “Ya yoldaş, işte biz bu masa gibiyiz. Hani pazarda görsen almazsın, ama bak iş görüyoruz. Ne verniğimiz ne de adam akıllı bir süsümüz, boyamız var. Ama bak üzerimizde dertleniyor yoldaşlar. Kıyımızda köşemizde sigara yanıkları, kim bilir nerede kim ezmiş yamultmuş bir bacağımızı! Ama bak diğer ayaklarımızla yine de taşıyoruz hayatı, sofrayı. Yani yoldaş, acınacak halde hırpaniyiz de yine de burnumuzdan kıl aldırmayacak kadar da Mahiriz hani”

Aradan kaç yıl geçti? Belki on dört, belki on beş. Ayhan geçen yılların dördüncüsünde kaldı. Orada dondu. O ne Mahir, ne hırpani,ne güzel bir masaydı. Şimdi beni çekip çevirme derdine düşmüş dostum, umarım anlamışsındır. Bırak artık beni verniklemeyi ellerim Mahir olamadı henüz. Ayaklarım da, yüreğim de… Yani bırak beni, bırak beni kendi halime öylece…

Tüm sevgilerimle…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Selam Olsun Hepinize...

2011-10-26T22:41:00.000+03:00

Okuyanlara Çağrı!

2011-10-23T21:11:00.006+03:00

Sağdan soldan yoldaşlardan topladığım bir kaç parça şeyi valizlere koydum. 06:30 uçağı ile Diyarbakır'a oradan da Van'a... Ne kadar yardım edilebilirse o kadar iyi olur. Beni okuyanlar varsa, İstanbul'dan Esenler otogarından Best Van'a sabah saatlerinde ulaşabilirler, ayrıca Şişli Belediyesine de gidebilirler. İstanbul dışında olanlar ise Best Van Turizmi 444 00 65 numaralı telefondan,Van Gölü Turizmi 444 65 65 nolu numaradan arayarak yardımlarını ulaştırabilirler. Başka yerler var mı bilmiyorum. Varsa da bir şekilde ulaşabilirsiniz. Battaniye, kazak, hırka, yiyecek ne bulursanız. Ama Van şimdi soğuk olabildiğince soğuğa karşı bir şeyler olursa daha iyi olur.

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Hadi Barışalım Hep Birlikte; Eğer Ölüler Barışabilirse...

2011-10-23T15:56:00.003+03:00

Van’da deprem oldu. Ne büyük bir acı! İnsanlığın üzerine molozlar, taşlar döküldü. İnsanlığın ciğerleri kum doldu, etleri ezildi, kemikleri parçalandı. Van’da deprem oldu ve bir ülke öldü. Depremden de değil hani, nefretten…

Hadi barışalım hep birlikte, eğer ölüler barışabilirse!

Yıllar var ki o korkunç Adapazarı depreminde en kaz altında yakınlarını yitirmiş kadının televizyon ekranlarına yansıyan çığlığı silinmedi bir türlü belleğimden. Hayır, düşündüğünüz gibi yardım çağrısı yahut acı feryadı değildi; bir intikam çığlığı, bir ceset soğuğuydu. “Allah’ım” diyordu kadın; “bu depremi niye burada yarattın da Diyarbakır’da yaratmadın!” tüylerimi diken diken eden çığlık buydu işte. Tarifsiz acıların, binlerin ölümünün ürpertisini yaşamıştı o kadın hem de daha o sabah. Oysa aklına ilk gelen şey ne kendi acısı, ne de kayıplarıydı. Korkunç bir nefrete ulanmış acısını misliyle başkalarının yaşaması isteğiydi. Taşın altında ezilenler diğerleri olsaydı, işte o vakit unutacaktı hayata içkin tüm olmamışlığını. O kadının çığlığı bir ölüm manifestosuydu. Deprem değil de o çığlık bir ülkeyi öldürebilirdi. Ama yetmedi sesi; cılız kaldı. Koskoca bir ülke kardeşçe hissetti, paylaştı acıyı. Her eve yangın, her eve ateş düştü. Ve her el sarıldı bir diğerine. Ülkem hayata döndü.

Oysa bu gün depremi okumak için girdiğim haber sitelerine bakıyorum da; son on yılda o kadının boğulan sesi yine ve yeniden hortlamış acımasızca! Ölümün manifestosu dolaşıyor sosyal ağlarda. Bir ülke kardeşlerinin, dostlarının, komşularının yahut hepsini geçtim düşmanlarının acısına halaya duruyor. Bir ülke ölüyor umarsızca!

Hadi şimdi barışalım el birliğiyle; eğer ölüler barışabilirse!

Sizi bilmem ama ben ölmedim daha, yaşıyorum. Ki işte yine ve yeniden kanıyorum. Van’da acı çekenler için, ülkem için, kin ve nefret için kanıyorum. Gelin hep beraber kanıyalım. Hep beraber yaşayalım. Ve barışalım ölmeden daha…

Geçmiş olsun dileklerim ve ölümün manifestosunu hep beraber yırtabilmek umudum ile…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Barbarlığın Özgürlüğü!

2011-10-22T23:31:00.003+03:00

Özgür Dünya(!) iki gündür kutlama yapıyor. Libya’nın devrik lideri Kaddafi’nin parçalanmış cesedi üzerinde tepinircesine dans edilirken bir kez daha demokrasinin, özgürlüğün ve insanlığın zaferine içkin söylevler dimağlarımızı çevreliyor. Ne büyük bir sevinç! Artık Libya da demokrasi kervanına katıldı. Bir diktatörün parçalanmış cesedi üzerinden sergilenen barbarlık, demokrasinin ön koşulu olarak tarihe geçmiş oldu böylece. Ama gerçekten Libya’da Irak’ta, Afganistan’da özgürleşenler yığınlar mı? Yoksa barbarlığın kendisi mi? Parçalanmış cesetler, yargısız infazlar, yargılı infazlar… Evet bu coğrafyalar özgür dünyaya dahil oldular. Barbarlığın özgür olduğu o dünyaya.

Ha şimdi birileri beni kuru solculuk, emperyalizm karşıtlığı sebebi ile Kaddafi gibi bir diktatörü savunmakla suçlayacaklardır eminim. Ne büyük gam! Peki hadi gelin rakamlara bir göz atalım. Sonra şapkaları önümüze koyup kafamızı bir kez daha kaşıyabiliriz özgürce ve belki netleşir sorumuzun cevabı gerçekte kimin özgürleştiği üzerine; İnsanlar mı, barbarlık mı?

Irak ve Afganistan’a bakalım önce. Irak’a demokrasi getirmek adına havalanan Amerikan uçaklarının misket bombaları sığınakları vururken, Irak’lı çocuklar diri diri yakılır, genç kızlar USA özgürlüğüne bedel olarak tecavüze uğrarken bunun özgürlük yaratımı olamayacağını, tarihin hiçbir devrinde barbarlığın özgürlüğe yol açamayacağını söylediğimizde gerek pek bir demokrat Kürt yurtseverleri, gerek bizde ki liberaller ve sözde devrimci geçinen sol pespayeler bizleri gericilikle suçlamışlar, müdahaleyi yeni bir çağın başlangıcı olarak kabul ederek alkışlamışlardı. Hatırlayanlar bilirler. Aynı dönemde İstanbul’da iki gün boyunca ABD başkanı aleyhine gösteriler yapılmış ve yer yerinden oynatılmışken yukarıda saydığım kesimler bu gösterileri bırakın desteklemeyi yerden yere vurmuşlardı. Öyle ya Irak’a demokrasi geliyordu…

Sonuç; ABD'nin "demokratikleştirdiği" Irak'ta en son geçtiğimiz ay hükümet, 291 idam kararını birden onaylayarak son iki sene de Irak’ta idam edilenlerin resmi sayısını on iki binin üzerine çıkardı. Sahi Saddam kaç kişiyi öldürmüştü? Yani diktatör olmak için toplamda kaç kişinin öldürülmesi ya da mülteci durumuna düşürülmesi gerekiyor. Bir an için merak ettim de. Siz bu sorunun cevabını düşüne durun ben bir de mülteci sayılarına göz atayım. Öyle ya mülteci olmak demek insanın doğduğu topraklardan, ailesinden, kültüründen, ülkesinden, birikiminden kaçması, geriye yapayalnız, pespaye, ikinci sınıf bir insan artığı olarak kabul edilmeyi beklemesi demek değil midir? Peki insan özgür dünyadan kaçar mı? Eğer özgürlük insanların özgürlüğü değil de barbarlığın özgürlüğü ise kaçmaktan başka da çaresi yoktur galiba.

Kaçmak dedim ya hani; Birleşmiş Milletler Yüksek Mülteci Komisyonu çalışma raporuna göre dünyadaki tüm mültecilerin neredeyse yarısını, ABD'nin işgal ettiği Irak ve Afganistan'dan kaçan mülteciler oluşturuyor. Dünyada toplam 10.55 milyon mülteci bulunuyor. Bunların 3.05 milyonunun Afganistan'dan, 1.68 milyonunun Irak'tan kaçan mülteciler olduğu hesaplanıyor. Ah şu diktatörler, bakın ne hale getirmişler zavallı insanları! Gördünüz mü, insanlar artık özgürlükten de kaçar olmuş(!) Yazık!

Afganistan’da işgal başladığı andan bu güne iki binden fazla işgal gücü askeri öldü. Bu durum çatışmaların şiddeti hakkında bize bilgi verecektir. Öyle ya bir müttefik askerine yirmiden fazla Afgan düştüğüne göre varın siz hesaplayın en iyimser rakamı. Elbette bu da yeterli değil. Unutmayalım ki özgürlüğün ihraç edilerek özgür dünyaya katılımın sağlandığı ülkelerde en iyi yaşam tek bir kurşunun vücuda açtığı yara ile son bulan yaşamdır. Çok mu abarttım? Bakalım;

Geçtiğimiz mart ayında Afganistan’da yeni bir Ebu Garip skandalı patlak vermişti. Skandalı kamuoyuna duyuran ise Alman Der Spiegel dergisiydi. Dergide yayınlanan fotoğraflarda, Afganistan’da bulunan ABD’li işgal askerleri yakaladıkları Afganlara işkence yaparken ve öldürdükleri cesetlerle poz verirken görülüyordu. Dergi yalnızca 3 adet fotoğraf yayınlamasına rağmen, elinde 4 bin civarında daha fotoğraf ve video olduğunu iddia ediyor. Ayrıca, yargılanan askerlerin bazılarının da hala varlığı bilinmeyen kimi fotoğrafları ve videoları sakladığını da belirtiyordu. Bu fotoğraflarda dişleri sökülen, etleri pense ile koparılan Afgan sivilleri kahkahalarla izleyen Özgür dünyanın askerleri görülüyordu. Ne demiştim size, özgür dünyada en iyi yaşam kurşunla son bulabilecek kadar şanslı olandır. Haksız mıymışım?

Evet şimdi Kaddafi ve oğullarının linç edilerek parçalanmış cesetlerinin üzerinden yepyeni ve özgür bir başka ülke daha doğuyor. El birliği ile Libya’yı özgürleştirmeye katkı sunan ülkeler katkılarının karşılıklarını almaya başladı bile. Siz de takdir edersiniz ki özgürlük masraflı bir edinimdir. Libya önümüzdeki iki yüz sene özgürlüğünün masrafını ödeyecektir hiç kuşkusuz. Bu arada Libyalı muhalifler Libya’da Afrikalı soy kırımına başlamış, NATO bombardımanları yüzünden binlerce sivil ölmüş; ne gam! Özgürlüğün maliyetler kalemine ekleyin gitsin. Maliyet dedim de yukarıda ki sorumun cevabını buldunuz mu? Diktatör olabilmek için kaç kişiyi öldürmüş, kaçını yerinden yurdundan etmiş olmak gerekiyor diye sormuştum. Cevap yok mu? Ben de öyle tahmin etmiştim. Unutmadan ilk soruya döneyim o halde özgür insanlık mı, özgür barbarlık mı?

Neyse; en azından bu sorunun cevabını vereyim de yazı tümden amaçsız kalmasın. Ayağa kalkalım lütfen. Ellerimizi kaldıralım ve hep beraber haykıralım;

Bir diktatör daha öldü ve barbarlık özgürleşti… Yaşasın yeni dünya! Yaşasın Özgür Dünya…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Barış Ancak Böyle Yapılır...

2011-10-20T07:02:00.004+03:00

Burada kan üzerinden acı çığırtkanlığı yapmayacağım. Ölüm bu kadar uzun sürüyorsa şayet, ağıtlar etkisini çoktan kaybetmiştir elbet. Birkaç şey söylemek istiyorum hepsi bu. Biliyorsunuz daha bir ay olmadı ortaya devlet örgüt görüşmeleri saçılalı. Üstelik bu görüşmeler toplumun en şoven kesimleri tarafından dahi öyle yoğun bir tepkiyle karşılanmadı. Birilerinin şerefi ve şerefsizliği üzerinden kişiselleştirilip unutuldu gitti.

Yani devlet ve örgüt sonuçta görüştü, görüşüyorlardı. Belgelerden anlaşıldığı kadarı ile bu, uzun erimli bir görüşmeler silsilesiydi. Karşılıklı pazarlıklar yapılıyor, kozlar ortaya konuyor, kaftanlar biçiliyordu. “Ne olacaktı ki; barış böyle yapılır.” diyebilirsiniz elbet. Demelisiniz de... Ama müsaade buyurursunuz ki itiraz hakkımı kullanmak istiyorum, tam da bu noktada. Hayır! Barış değil, ancak savaş böyle yapılır.

Birincisi, görüşmeler sivil toplumdan, kamudan yani bir bütün olarak halktan gizli ve uzak yapılamaz. Taraflar bir yandan görüşmelerini sürdürürken, öte yandan savaş baltaları ve tamtamları ile halkı bileyemez. Masaya yatırılan koz maça papazı değil de insan kanıysa, pazarlıklar gençlerin kanı ve canı üzerinden yürüyorsa, göz dağı ölümlere bağlanmışsa, yani kan ılıkça akmaya devam edecekse nihayetinde, yani bu gençler kapalı kapılar ardında oynanan poker oyununda birer desteden öte olamayacaksa, en azından bu çocuklar bunu bilmeliydi. Her iki taraftan ölen bu gençler ne için öldüklerini öğrenme hakkına sahip olmalıydı, ne dersiniz? Bu kadarını isteyemez miyiz?

İkincisi, Türkiye solu ve sosyalistleri, Rutkay Aziz’in Goethe’den aktardığı şekliyle ifade edersek “örgütlenmiş gericilikle” pazarlık ve anlaşma olmayacağını ifade ettiklerinde, devrimciler, gericiliğin özgürlüğe yol açamayacağını söylediğinde, onları şovenlikle, gericilikle, Kemalistlikle itham ederek pragmatist, ilkesiz, durumdan çıkarımcı bir düşünce formülasyonu ile kapalı kapılar ardından gericilik ve emperyalizmle masaya oturmak, en sıradan milliyetçi yaklaşımla bile ulusal özgürlüğe götürmüyormuş; bu görülmeliydi. Referandumda iş birliği yapmak, anayasa pazarlıkları için "sen beni gör ben seni" tutumuna girmek, sınıfı, emeği siyaseten özne olmaktan çıkarıp yerine "ötekileştirilen", "berikileştirilen" minvalinden bulanık liberal kofluklara yaslanmak; üstelik tüm bunları gerçekleştirirken de yine ve yeniden kana dayanmak her zaman o kanı meşrulaştırmıyormuş. Öyle değil mi?

Üçüncüsü, madem bu sorun masada çözülecek, madem mutabakata varılacak, madem ki en nihayetinde barışa oturulacak, ki durum bu, öyleyse şimdi yapılan saldırı da, arkasından cevaben pratikleştirilen sınır ötesi operasyon da yalnızca gereğini ve gizlerini halktan sakladığınız karşılıklı atışmanızın, diş göstermenizin, sizin tabirinizle kozlarınızın sınanması değil mi? Peki sizin kapalı kapılar ardında bizden gizlediğiniz o görüşme içeriklerinizin bedeli bunca gençken hanginiz haklı olduğunuzu iddia edebilirsiniz ki?

O halde ağıt yakmak, mazlum edebiyatına yatmak, ölenler üzerinden konuşmak yeter, yetmeli. Önce taraflar kapı arkasında fısıldadıklarını halka, halklarına anlatmalı. Yapılan pazarlıkların içerikleri deşifre edilmeli. Bunca gencin hangi uzlaşmaz karşıtlığın poligonunda hedefe konulduğu söylenmeli. Yani bu gençler neyin adına öldüklerini bir de ölüme gönderenlerden dinlemeli. Halklar hangi pazarlıklar karşılığında birbirine bu denli kırdırılıyor bilmeli. İşte barış ancak böyle yapılır.
Siz olsanız da olmasanız da...

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Sorarlar Adama

2011-10-19T01:32:00.004+03:00

Birkaç gündür ufak bir rahatsızlık dolayısı ile gündemden uzak kaldım. Biraz önce kendime geldiğimde şöyle göz üzerinden başlıkları bir taradım da… Meğer birkaç günde ne çok başlık değişiyormuş bu ülkede!

Bakanın biri çıkmış mesela; “Bizim ülkemizde pek çalışılmıyor, çalışılsa da geç çalışılıyor. Mesai dediğin saat altıda başlar.” demiş. İyi de halt etmiş! (kusura bakmayın asabım bozuk biraz) Sorarlar adama; “Pek sayın bakan, çalışma süreleri dünyanın her yerinde sekiz saat değil mi?”diye. Sorarlar adama “Bu sekiz saatlik iş günü hakkı için insanlar canlarını vermedi mi?” diye. Sorarlar adama “Uluslar arası sözleşmeler ile Türkiye emekçilerinin bu hakları güvence altında değil mi?” diye? Sorarlar adama “sizin diğer “Babacan” bakanınız daha geçen hafta “Türkiye’de çalışma süreleri AB ortalamalarının üzerinde. Bir işçinin haftalık çalışma saatini AB ortalamasına çekeceğiz ki istihdam yaratalım.” diye açıklama yapmadı mı? Kim yalan söylüyor o halde; siz mi, o mu, yoksa topunuz, topanınız mı?” diye. Sorarlar adama “Hal böyle iken altıda başlayan mesai üçte mi bitecek” diye. Sorarlar adama “Madem çalışma saatlerimiz ortalamanın üzerinde siz kim oluyorsunuz da Türkiye emekçisi tembel diyorsunuz?” diye. Sorarlar adama, “Eğer mesai üçte bitmeyecek ve cumartesi çalışılacaksa dünya emekçilerinin canları pahasına kazandıkları sekiz saat hakkını kimler için rafa kaldırıyorsunuz?” diye. Sorarlar adama bu düzen böyle mi sürecek diye. Sorarlar alın terini patrona peşkeş çekmenin elbet bedelini!

M.E.B yeni bir tasarı çıkarmış. Buna göre devlet, yükü ağır geldiğinden olacak, okul yaptırmayacak, bunun yerine özel teşebbüs yaptırdığı okulu ve tüm laboratuarlarını bakanlığa kiralayacakmış. Böylece MEB kendi okulunda(!) kiracı olacakmış. Tabi eğer gerçekten kendi okulu ise. Demiş ki MEB bakanı; “Öğretmenler üç ay tatil” yapıyor.” Bu değişecekmiş! Sorarlar adama. Okulu yaptıracak para bulamayan “ileri demokrasi” “Altan Brothers”ın pek sevdikleri tabirle “sivil cumhuriyet” nasıl oluyor da özel teşebbüsün iktisadın doğası gereği en az %60 kar koyacağı bir teşebbüse para ayırabiliyor? Üstelik gerekçesi parasızlıkken… Sorarlar adama, okulun otoparkını, kantinini işletme hakkına sahip olacak bu özel teşebbüsü MEB kiracı olarak mı denetleyecek diye. Sorarlar adama eğitim nasıl üzerinden kar zarar hesabı yapılan bir niteliğe dönüştü diye. Sorarlar adama “MEB bakanı öğretmenlerin 3 değil iki ay tatil yaptığını bilmiyor mu diye. Sorarlar adama bilmiyorsa o neyin bakanlığını yürütüyor diye. Sorarlar adama biliyor da saptırıyorsa bu ahlaksızlığın hedefi ne diye. Sorarlar çocuğun cebindeki harçlığa göz dikmenin elbet hesabını!

Bakanın biri çıkmış zammın adını güncelleme olarak değiştirmiş. Tek kalemde 50 başlığı güncellemiş. Başbakan çıkmış Alkol tüketmezsin olur biter demiş, sigara içmezsin olur biter demiş. Milletvekillerinin maaşlarını tartışmak ahlaksızlıktır demiş. Sorarlar adama peki ya otobüs zamları, peki ya elektrik, su, doğalgaz, telefon, benzin ve gaz zamları ne olacak diye. Sorarlar adama otobüse binmesek, faturaları ödemesek, vergimizi de vermesek de olur biter mi diye. İş bu kadar basitse ben razıyım alkolden caymaya demezler mi adama. Sorarlar adama sen bana bakan maaşı yetmiyor diye açıklama yapmayı marifet sayarken günde on iki saat asgari ücretle çalışan kalıpçının yüzüne nasıl bakıyorsun diye. Nasılsa güncellenirsiniz siz de bir gün nihayet!

Antalya Milli Eğitim Müdürü erkek ve kız öğrenciler, öğretmenler arasında bir metre mesafe olacak fetvası vermiş, Din dersleri eğitimi şurası toplanmış, Kuran kurslarında yaş sınırı kaldırılmış, satranç vergide kumar oyunu statüsüne alınmış, helal gıda pazarı kurulmuş, ölünmüş, doğulmuş…

Sorarlar adama diyip durdum ya bakmayın siz bana. Öfkem de buna ya; sormuyorlar, sormuyorlar adama!

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Bir de...

2011-10-16T02:05:00.001+03:00

Dışarıda yağmur, dışarıda rüzgar

Dışarıda gök gürültüsü bir seda var

Rüzgarın dişleri takırdıyor

duyuyorum penceremde

üşüyor

güvercin gagası vuruyor

güvercin

ruhumu sırtlamak için

çalan müzik:

Adı vuslat hani

Yoldaşlardan, sevdadan geliyor

Ah be gece

Hani gün doğsaydı da en azından son bir kere

Son bir kere görebilseydim ufkun siluetini

Ne diyordu şarkı

“Göremeden ölmek gerek

Doğan günü karşılayan horozu”

Dışarıda yağmur

Dışarıda rüzgar

Etim sızlıyor

Yoldaşlar, sevgili, kızım çağırıyor

Bir de şu çalan şarkının adı vuslat ya

Bir de hasret

Bir de gece

Bir de özlem

Bir de aşk

Bir de

bir de
hani usuldan işte

İnsan ya

Ah be gece

Ah be

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Of ki Of... Acaba Birinci Sınıfa Seçilir miyim, Ne Dersiniz?

2011-10-09T21:54:00.000+03:00

Bu gün Yorum’un birinci ve ikinci sınıf seçmeleri vardı. Çok heyecanlandım. Neden bilmem konu Grup Yorum olunca beni basar bir telaş, heyecan. Seçmenin sonucunu bilmiyorum. Hafta içi belli olacak. Umarım birinci sınıfa seçilebilirim. Beni tek endişelendiren ses verirken ikinci grup anında sesi kaçırarak piyanoda verilen notaların birer alt oktavını vermiş olmam. Sesimin kalınlığından olsa gerek. Gerçi yoldaşlar uyarınca hemen fark edip düzelttim ama… Onun dışında hemen tüm bölümleri doğru yaptığıma inanıyorum. En kolayı ritimdi. İstediğiniz uzunlukta verin benim için fark etmez. Duyduğum ritmi asla unutmam. O yüzden melodi tekrarı ve vurmalı ritim bölümlerini rahat yaptım. Grup Yorum çok titiz çalışan, incelikle bir kolektif. Onlarla omuz omuza oldukça devrimci olduğum gerçeğiyle bir kez daha yüzleşiyor; ruhum, bedenim canlanıyor. Ne güzel!

Çarşamba günü cüzdanımı kaybettim. Kimliğim, kredi kartlarım ve bankamatik kartım helak oldu. Ama daha da önemlisi Çarşamba gününden bu yana müthiş bir sefalet sınavı veriyor olmam. Efendim şöyle ki; Kartları kaybedince cebimde kalan on iki lira ile baş başa kaldım. Bankaya gittim para çekmek için ama hesabım hala Midyat üzerinde olduğundan, şubede de hali ile beni tanıyan kimse olmadığından kimlik istediler. İyi de kimliğim yok, hesap cüzdanım, kartım da… Eh hali ile bankadan da zınnık para yok. Midyat şubesini aradım. Oradaki memuru tanıyordum. Ben olmasa da paramı çeker, yerime imzalar ve bana bir şekilde ulaştırırdı. (Evet daha önce yapmıştım. Ne yani bu benim ilk cüzdan kaybedişim mi sandınız? O halde beni pek tanıyamamışsınız demektir.) Ama şansın bu kadarı olur. Arkadaşım evlenmiş ve izne çıkmış. Kızmıştım, ama arkadaşımın şubede olmamasına değil, evlendiğini bana söylememesine… Beni nasıl davet etmez ki? Her neyse efendim. Hemen bir hesap yaptım. Ehliyetim kayıp değildi. Lakin hemen ulaşabileceğim bir yerde de değildi. Ehliyetimin olduğu yere ulaştım ve elime pazartesi günü geçebileceğini söyledi. Bu durumda Pazartesi sabahına kadar elimde harcamak, yol parası yapmak, yiyecek almak için on iki lira bulunuyordu. Aferin bana.

Düşündüm eğer Pazar gününe kadar evden çıkmamayı başarırsam yol parası harcamam. Ama hem Cuma hem de Pazar çalışmalarım olduğundan çıkmak zorundaydım. İş başa düştü. Paramın 8 lirasını yol parası olarak ayırdım. Kaldı dört lira bu da pazartesi gününe dek olan harçlığım olacaktı. Eve gittim. Gitmez olaydım. Dolabı bir açtım, yalnızca bir şişe rakı var. Geri kalan her şeyi çöpe atmışım! Nasıl mı, neden mi, bu nasıl bir mantıksızlık böyle mi, insan aldığı şeyleri kullanmadan daha neden mi çöpe atar, bunu yapana insan denebilir mi? Bu soruları sizden çok önce ben kendime sordum zaten. Olay şu ki G. adında ki yakın dostum kendince beni çekip çevirmeye karar verdi. Önce bıyıklarımı kestirdi, sonra bana yeni ayakkabı ve kıyafetler aldırdı, perdelerimi değiştirtti ki ben seviyordum güneşliklerimi, ve hatta kaşlarımın ortasını almaya beni ikna etti ki işte bu noktada bir parça bozuğum hala ve nihayetinde diyete başlamamı salık vererek buzlu çaylarımı, salamlarımı, kaşar peynirimi, su böreğimi, pizzacımın telefonunu çöpe atmama sebep oldu. Hatta yemeksepeti üyeliğimi bile iptal ettim. Gözden kaçırdığım bir şişe rakı dışında evde kırıntı bile yoktu. Eh dört lira ve dört günde neler yapabilirim diye düşündüm. İki lirası ile su aldım. Malum İstanbul’da çeşme suyu içilmiyormuş. İki lirası ile iki paket makarna aldım. Yalnız evde yağ da yoktu ve tuz da… Onları ne demeye attıysam, gaza geldim herhalde. Makarnayı tuzsuz suda haşladım ve dolaba koydum. Bu geceye kadar parça parça yedim. Az önce son kırıntı da bitti. Suyum dün bitti. Allahtan şişe suyu ile hazırladığım buzlar vardı rakı için. Onları emdim bu gün boyunca ki o da üç dört saat kadar önce bitti. Eh bir tek rakı kaldı sıvı olarak tüketebileceğim. Su kaynatıp içmek mi? Asla kokuyor bu çeşme suyu, ciddiyim. Rakı iyidir. Ama gariptir başım dönüyor. Sarhoş olmuş olabilirim. Velhasıl dostlar yarın ehliyetime kavuşuyorum. Sabah bana teslim edildiği gibi, bir taksiye atlayacağım. Ona kapıda beklemesini söyleyip bankaya gideceğim. Tüm paramı son kuruşuna dek çektikten sonra taksiyi dostumun evine çekeceğim. Bulduğum sert bir cisimle kafasına şöyle sağlam bir vurduktan sonra taksicinin parasını verecek, bir pizzacıya gidip bir Joey Special (Friends izleyin arkadaşım. Her şeyi açıklamamı beklemeyin siz de… Aaa!) ısmarlayıp karnımı doyuracak ve sonra Rutkay Aziz’in Altın Portakal açılış töreninde çok güzel betimlemiş olduğu “Adaletsiz Kalkınmacıların” Yeşil Gladio’suna (Siz polis anlayın) teslim olacağım.

Ve son olarak Grup Yorum Koro’da birinci sınıfa seçildiğim haberi gelirse hapisten kaçıp dostumun mezarını ziyaret ettikten sonra koro çalışmalarına kaldığım yerden devam edeceğim. Hey güzel dünya…

İyi geceler hepinize!

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Sevmedim Seni, Sevemedim Conrad!

2011-10-08T15:13:00.004+03:00

Sevmedim seni Conrad sevemedim bir türlü. Muhteşem söylemine, insanı çekip alan, dehlizlere sürükleyen, Narcissu ile birlikte dalgalara meydan okuyan, Casus ile dar karanlık odalarda tütün sardıran, Heart Of Darknes ile Afrika ormanlarında delirten sesine rağmen. Denizlere adanmış ömründe ne çok duymuşsundur Sirenlerin efsanesini, ne çok hayal etmişsindir o Sirenleri görmeyi. Aynaya bakmalıydın Conrad; o güzel sesinle zehirli bir Sirenden farklı olmadığını görmeliydin. Şarkının güzelliğine uladığın karanlığın, çirkefin, soysuzlaşmanın yuttuğu denizcileri kendi gözlerinde aramalıydın.

Belli ki Sirenler emzirmiş senin ruhunu, o sesinle ne de zehirlisin sen! Irkçısın Conrad, pis bir ırkçı hem de! Ne demiştin Karanlığın Yüreği’nde “Issızlığın ortasında tek başına kalmış ve kendi içindeki derinliğe dalmıştı. Aman tanrım, delirdi diyorum size!” Klasik psikanalizin ilkelciliğini ne de güzel yedirdin romanına, bizlere… Avrupalı aklın çözülüp darmadağan oldu değil mi, tıpkı Çin’de, Hindistan’da Güney Amerika’da olduğu gibi, senin Afrika’nda? O ileri aklın çözülüp geriledi, ilkelleşti, senin gözündeki “ilkel” kara deriliyle. Sizin uygarlığınızın en büyük nevrozu; senin Kurtz’un Afrika topraklarında delirdi Conrad… Dağıldı…

Kulaklarıma bal mumu damlatmayacağım. Gücüm kuvvetim yerinde hala. Ne sen ne de ardıllarının şarkıları çeker beni, iğrenç karanlığınıza. Dalgaların yükselip ırkçılığınız ve kolonyal karanlığınızı silip süpüreceği insanca, aydınlık günlere duyduğum özlemle bir kere daha söylüyorum, Sevmedim seni, sevemedim Irkçı insan…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Gidenler En Azından Geri Dönebilse...

2011-10-08T12:10:00.000+03:00

Penceremden izliyorum sokağı

gidenleri, dönenleri

karınca katarı boyunca düşmeden yürüyebilenleri

Serin bir rüzgar vuruyor camıma

Dokunup hissediyorum

Hay senin kedi canına…

Alıştı demiştim bir keresinde

alıştı bu kuş bir sabah hem de hiç uyanamama ihtimaline

o atlatılır nasılsa

bir de şu ıssız

bir de sensiz ağrılar olmasa

yahut gidenler en azından

geri dönebilse penceremden bu yan

değme o vakit

değme keyfime...

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Uykusuzum...

2011-10-02T07:06:00.002+03:00

Uykusuzum

Gün damlıyor
maviye çalıyor kızıldan

Ufka vuruyor şavkı

öte yanda uyananlar var uykularından

Öte yanda ölenler; uyanamadan daha

Bu yanda ben

Bu yanda sevdan

Hasretine dalıp uyumak da değil ya

Gözlerine dalıp

Uyanmak bir kez daha ufkun öte yakasından bu yana

Bu yanda ben

Bu yanda sevdan

Seviyorum

Seviyorum seni usuldan

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Sinir Etmeyin Beni!!!

2011-09-29T22:56:00.002+03:00

Açık bir gerçektir ki herkesin şair olduğu yurdumda şiir niyeti olanlardan biri de ben oldum her zaman. Ama asla bir gerçeği gözden kaçırmadan; ben şair değilim! İşte bu temel gerçeklik tavrımı, duruşumu ve anlatımımı betimlememe yardımcı olmuştur daima. Şair olamamanın verdiği rahatlık, iddiasızlığın sunduğu kaygısızlık, zihnimi –ki ben onlara karalama diyorum- her hangi bir ölçüte vurmadan rahatlıkla dışa vurmama yardımcı olmuştur hep. Genellikle uzun uzadıya anlatmaktan kaçınmak adına mısraları kullanmayı yeğledim bu güne dek. Örneğin, “Uçurtmalara İliştirilmiş Düşler” adlı karalamamda umudun devri ve emeğin yazgısına ilişkin küçük bir öykücük vardır. Yine aynı şekilde “Çiklet Parası” adlı karalamam da toplumsal çözülüşün en dibinde bir masumiyetin çocukça ifadesini anlatan başka bir öykü… “Murtaza” umuda ve kaybedişe içkin bizden bir tane iken “Fırın İşçisi” klasik bir Türk Oblomov’luğuna gönderme yapar; hayallerin kendisi onlarla yüzleşmekten ve onu yaşamaktan daha bir çekicidir yeni (2. Cumhuriyet olarak okuyun siz) iktidarın yaratımındaki Türkiye gerçekliğinde vb… Yani aslında bu karalamalar uzun uzadıya yazmaya üşenen Eski Albatros, yeni Ahşap İskele –siz iskele babası da diyebilirsiniz hani, bence mahsuru yok- Vuslat’ın özde anlatmak istediklerini kısaca karalamaya dönük gayretlerdir. Daha ötesi de değil.

Bu ön açıklamayı az önce bana yollanmış olan ve sözde “manifesto” başlığı ile yazılan uzun mektuba cevap vermek için yazıyorum. Mektubun yazarı, benim bloğumda yayınladığım “şiir bozması, üslupsuzluktan” “Türkiye Edebiyatı adına” kaygı duyuyormuş. Bu grup interneti dolaşıp şiir sitelerinde ve forumlarda dolaşan “şiir bozuntularının” sahiplerine bu yolla ulaşarak onları uyarmayı kendilerine bir borç eylemişler……….. vs. vs. Şimdi bu aşırı kaygı durumunu ve yaptıkları sözde uyarıları dikkatlice edimlediğimi buradan paylaşabilirim. Ama içlerinin rahat olmasını da ayrıca salık veririm. Şayet ben yazdıklarımı hiç de öyle şiir, kendimi de şair olarak pazarlamadım. Burası benim bireysel güncem ve evde not defterime yazdıklarımı ekrana yansıtmaktan öteye burada tanıştığım dostlarımla karşılıklı sohbet ve iletişim kanalım. Sonuçta ha ki kendimi şair diye pazarladım, ha ki yazdıklarıma şiir dedim bundan size ne diyebilirdim değil mi? Yine de durumdan vazife çıkaran ve dağ gibi bir gericilik gerçekliğinin edebiyattan tutun da sanatın tüm özgür alanlarına saldırdığı bir ortamda sanal ve bir o kadar uyduk bir vazife yaratımı ile kendi kendini meşgul eden siz garip insanların içlerinin rahat olması gerektiğini söyleyecek kadar da duyarlı davrandığım için şanslı hissetmelisiniz. Hele ki benim karalamalarımı şiir olmamakla mahkum ederken ki bunda haklılık payınız yüksek, kalkıp da Yusuf HAYALOĞLU gibi sizin ifadenizle söylüyorum “değerli” bir şairi taklit etmeye yeltendiğimi belirtmeniz ve sonunda Hayaloğlu’nun ne üslubuna ne de diline yaklaşabilecek kadar bile yetenekli olmadığımı acımasızca(!) yüzüme vurmanızdan sonra…

Şimdi Hayaloğlu’nun ne denli iyi bir şair olup olmadığını tartışmak niyetinde elbet değilim. Ama sizler sözde Türk Edebiyatı ve Şiirinin yılmaz bekçiliğine soyunan garip insanlar –üslubum için bağışlamanıza gerek yok- Benim yazdıklarımı Hayaloğlu’nun tarzına nasıl benzettiniz, hangi edebi birikiminiz buna müsaade etti, o sırada “Ah Ulan Rıza”yı mı dinliyordunuz da dimağınız geçici bir felç geçirdi bilmiyorum. Ama benim yazdıklarıma hakim olan duygu, biçim ve üslubu neresinden tutarsanız tutun mektubunuzda “Türk şiirinin en yüce kazanımlarından biri” diye bahsettiğiniz Hayaloğlu ile uzlaştırmak büyük bir manipülatif yetenek gerektirir ki belli, siz bu noktayı çoktan aşmışsınız.

Şimdi Ahşap İskele ya da sizin ifadenizle İskele Babası olan bendeniz yine de sizi düşündüm. Tüm sav ve iddialarınızı geçersiz kılıp sizi gülünç duruma düşürmektense kendimi gülünç duruma düşürmeye karar verdim. Bence benim hiçbir karalamam Hayaloğlu ile uzlaşamaz olsa da sizleri de boşa çıkarmamak adına yüce sanat güneşinizi taklit etmek için masama oturdum ve aşağıda yayınlamış olduğum karalamayı yazdım. Bakın yüce sanat güneşi öyle mi taklit edilirmiş, böyle mi!

Hey gidi ahir zaman, ne günlere kaldık iyi mi! Sinirlendim şimdi!

ŞARAPSIZ

Ben asırlar hükmettim sensiz gecelerde

Koynumda üç çift karanfil

Kah Napolyon olurum düşümde

Kah Arpacı Recep usta

Öyle hakir görmeyesin ha!

Arpacı dediysek

En kıyağından şarapçı

Ordularıma seni emrettim

Ve atımı sana sürdüm dört nala

Öyle gülüp geçme

Kolay değil be gülüm

Hem de hiç...

Bir ara arşidük oldum

Koca bir malikanem

Hem de her köşesi şömineli

Odun koyardım ya

Pahalı be gülüm

O koca köşkte

Bir sürü hizmetçim

Bahçesinde çeşit çeşit ağaçlar

Ve mahzenin de yıllanmış şaraplar

Bir sen yoktun ya.

Şarapsızım sildim attım bu düşü

Yağmur hafiften çiselemeye başladı
Lanet olası!!

Sevmiyorum yağmuru şarapsızım

Düş kuramıyorum yağmurlu akşamlarda

Sen olamıyorum mesela...

Şimdi gidişin gelir gözümün önüne

Hani dönsen

Şarapsızım yerin hazır masada

Birazda balık kızartırız

Ah Ulan! Balık olurda içilmez mi bu

Ama söz

Son kez girecek ağzıma....

Sen varsın ya

Oda yeter bana

Kafalar hoş

Hani bir türkü söyleriz beraber

Şu bizim türküyü canım

Hani şu şakıdığımız meyhanede

Ordularımdan haber geldi

Bulamamışlar seni

Napolyon olsam ne yazar yahu!

Dur ulan! Napolyon ben değil miyim.

Hadi ulan! Bağışladım canınızı

Gidip öpün sevdiklerinizi, çocuklarınızı

Ayrılmayın gayrı

Şarapsızım vururum kellenizi.

Bir de...

Hani sofranızda şöyle ılık bir şarap bulunsun

Belki bir gün misafiriniz olurum.

Saat gece yarısını geçiyor

Kurulacak çok düş var daha

Şişeyi dipledik, Şarapsızım

Yağmur da hiddetlendi.

Namusuz herif kapatmış dükkanı da

Şu üst kata çıksam bir şişe var mıdır acaba

Her akşam karılarla alem yapıyor Şarapsız.

Daha dün akşam iki karı kolunda

Karılarda karı ha!

İlik gibi maşallah...

Yok be gülüm

Hiç yan gözle bakar mıyım.

Hepside bacımdır Şarapsızım.

Yanılmayasın gülüm

Biz delikanlı adamız

Bizde yoktur öyle ensest-mensest

Bacı dedik ya bir kere

Öyledir Şarapsızım

Hem, benim gözüm senden başkasını görmez ya.

Hani dönsen diyorum

Koynumda üç çift karanfil

Kurumasınlar diye kadehe koydum

Onlarda o biçim olmuşlar Şarapsızım

Baksana

Bir dikişte içmişler

Kederdendir kederden

Yengelerini özlediler

Hem bu boku çıkmış dünyada

Çiçek olmakta zor be gülüm

Hadi be yavrum

Kırma bizi dön ne olur

Bu gece sensiz geçmeye

Viran olmuşum

Dön beri

Şarapsızım özledim seni

Ne olur dön

Dön bu akşam

Şarapsızım ki

Seviyorum Seni....

Ne haber; işte sizin yüce sanatınız…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Duble Yol Sevdası

2011-09-28T09:48:00.010+03:00

Ben küçükken ahşap bir iskele vardı evimizin önünde

Kocaman, devasa bir iskele

Adımlarım yetmezdi bir ucundan diğerine

Hayaller kurardım her gece

yanaşıp iskeleye küçük bir tekne

alıp götürsün diye beni ve ailemi

kimselerin incinmediği o uzak düşlere

Sonra büyüdüm gittikçe

Küçüldü ben büyüdükçe o ahşap iskele

Düşlerim küçülmemişti oysa

büyümeye devam ediyordu gün geçtikçe

Takaya döndü önce tekne

içinde dostların ve sevgilinin de olduğu

sonra devasa bir gemiye

ki Nuh halt etmiş yanında

içine tüm dünyanın da sığdığı

Ama küçücük kalmıştı iskele

Bre adam dedim kendi kendime

Madem sen büyüdükçe büyüyor tüm düşler

ve küçülüyor ona giden yollar

O halde ne demeye göbek atar şu duble yol yapanlar

Belli ki büyüdükçe yollar, küçülüyor düşler

Belli ki büyüdükçe bizler

-hani dünyayı yaratanlar-

O kocaman yolları ve küçücük düşleriyle onlar

-hani göbek atanlar-

yok olup gidecekler gemimizin köpüklü anaforlarında

Savrulacak düşlerimiz

savrulacak

yarının bayramında

-Bilmem kaç bin kilometre duble yol yapanlara bil cümle sevgiyle!-

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Benim İstanbul'um

2011-09-26T10:24:00.006+03:00

Ne İstanbul şiirleri yazıldı

martılara, suya

Ne İstanbul şiirleri

vapurların bembeyaz köpüğüne, aşka ve kavgaya

Ama

ne vapur var benim İstanbul’umda

ne köpük, ne kavga

Gün doğmamışken daha, belki sabahın altısında

Soğuk bir minibüs durağının parka yaslanmış demir korkuluklarında

elde plastik çatalı

yalnız

iki buçuk liralık kıymalı böreğini yiyen adamın

yediğinin yavanlığına

tenine vuran soğuğa

yahut geçip gidenlerin acelesine değil de

“ben bu sabah yapayalnız

tatsız

serin

üşüten

sensiz de bir börek yedim ki…”

diyebilmenin hasretine sulanmış iki gözü var yalnızca

hani şehrimde

hani böreğimin tatsız tuzsuz da hamurunun, iki damla, üzerinde…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Taştan Helikopterler...

2011-09-22T04:45:00.005+03:00

Çocukken, kardeşimle beraber dedemin evinde yaşamak zorunda kaldığımız bir dönem vardı. Ben altı yaşlarındaydım, kardeşim dört buçuk, beş… O evin sert, boğucu ve yalnızlaştıran atmosferinden kaçmak, normal olabilmek belki, için kütüphaneye giderdik. Sabah anneannemin hazırladığı sıkmaçlarımızı alıp gittiğimiz kütüphane, sıcak, sessiz ve güvenli olurdu daima. Başlarda görevliler bizi tanımadığından ilgisiz durur, uzaktan uzağa izlerlerdi. Ama bir süre sonra, soba başında sürekli uyuklayan zayıf, bıyıklı olan da dahil -ki neredeyse çok az uyanık görürdük onu- hepsi ilgi göstermeye başlamıştı kardeşimle bana. Biz kitaplara bakar, resimlere dalardık saatlerce; bu arada bize alışan görevliler ufak ufak yardıma gelirler, "o kitabın adı şu", "kahramanın adı bu", "burası orman", "bak şu ev" vb. ifadelerle açıklamaya çalışırlardı sorularımızı. Derken önce başlıklardan, sonra kahraman adlarından ve nihayetinde görevlilerin de yardımı ile bir süre sonra okumayı öğrendik beraberce.

Çok daha güzeldi dünya! Rengarenk, sıcacık… Kütüphane gibi kitaplar da sıcaktı. Orada yalnız değildik. Annemiz vardı, babamız da... Kimse bize bağırmıyor, bizimle kendi çocuklarını, yeğenlerini yarıştırmıyor, ebeveynlerimize olan hırslarını bize yüklemiyordu. Orada özgürlük vardı. Her şeyin imkan dahilinde olduğu düşler, hayaller… Herkes mutluydu. Tamam başlarda bazen mutsuz olurlardı ama, sonunda ille de gülerek bitirirlerdi masalı. Belki Küçük Kara Balık… Ama onun sonunu da biz güzelleştirirdik kardeşimle. O okyanustaydı. Çirkin, kirli balıkçılı yenmiş, özgürlüğe açılmıştı. O bizim kahramanımızdı… Dövüşürken, oradan oraya savrulan ebeveynlerimiz gibi…

Bu masal anı benim için uzun sürmedi ama. Bir gün dedem tarladaki taşları atmamızı söyledi kardeşimle bana. O an o taşlara bakınca Fedo’yu gördüm, Baloncu Amca'yı, Kara Balık’ı… Bir an özgürlüğü ve yeni ufukları… O taşları üst üste koyup helikopter yapacaktık kardeşimle ve uçup gidecektik oradan oraya. Annemizi, babamızı bulacak, belki yol üstünde kütüphaneci amcanın kızı Kevser’i de alacak –ki ben ona aşıktım o zamanlar- mutlu ülkelere gidecektik. İnsanların yalnız olmadığı, herkesin en sonunda güldüğü o masal ülkesine... Kardeşime helikopter yapacağız dediğim de o sarışın yüzünün güneş gibi ışıldadığı gülüşünü asla unutamam. O kadar heyecanlanmıştık ki... Taşları dizdik, devrildiler, bir daha, bir daha, bir daha... Sonunda helikopter tamamlandığında içine oturduk. Kardeşim bana bakıyordu sessizce, bense ellerime… İşte o an anlamıştım onun bir helikopter olmadığını, asla uçamayacaktık. Onlar sadece taştı. Kardeşim bana bakıyordu; annemi istiyordu, babamı istiyordu, gülmeyi, gitmeyi istiyordu. O bana bakıyordu… O gün helikopter hiç uçmadı ve ben hayatımda ilk defa bana güvenen birini yüzüstü bırakmış olmanın ağırlığını yüklendim.

O gece kardeşimle okuduğumuz masalları tartışırken kardeşimin gözleri yine gülüyordu. Çoktan unutmuştu. O kadar iyiydi ki… Bense öfkeli… Yıllar var ki yine aynı düşle, yine aynı hararetle taştan helikopterlerin peşine düştüm. Ve yine ve yine ve yine uçamadığımı gördüm. Sonra yine, yine, yine birilerini hayal kırıklığına uğrattım. Ardından tekrar, tekrar, tekrar öfkelendim! Sonunda Sevgili’yi, Sitera’mı ve koca bir yaşam eylemini yitirip gittim.

Şimdi görüyorum ki taştan helikopterler asla uçamaz. Ama bu ya, ateşi düştü ben daha çocukken içime. O helikopter uçana dek, yahut ben ölene, sürecek bu sevda… Ha yalnız kalmışım bir köşede, ha ateşim çıkmış da tek başıma bezle silmişim vücudu usulca, ha dolabımda rakı, boş buzlu çay kutuları ve pizza kırıntılarından başkaca da yokmuş daha, ha salonuma ışık bile takmayı gerek görmemişim masa lambam var diye, ha yastık bile almayalı olmuş iki sene uyumuşum başımın altında bir buçuk litrelik dolu su şişesi ile ha, ha, ha…

Yaşam ne kadar da güzel ha ha ha…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

2011-09-20T23:42:00.001+03:00

Benim yeteneğim yok. Okuduklarımın da öyle… Yani gece bastırıyor yine göğsüme. Yani mavi, yani serin, yani acıyor işte. Yani özlemin………………………………………….. Yani anlatmaya

Geldik Hepimiz G.te

2011-09-19T22:43:00.008+03:00

Üslubum için binlerce defa özür dilerim.Başlangıçta niyetim kıdem tazminatına yapılan saldırıya ilişkin bir yazı yazmaktı. Oysa bu argo ifadelendiriliş olayın özünü uzatmadan aktarabilmem için en doğru biçim gibi geldi bana. Hem Allah'ın bildiğini kuldan da gizleyecek değilim ya... Yine de zuhrumuz affola...

Abi duydun mu yasa çıkmış gene

Ulan itin oğlu çıkar çıkar sana ne

Öyle deme abi kısalacakmış çalışma süreleri

Sana bana mı kısalacak sanki, bırak zevzekliği dön işine

Yok abi bu bize

yapmış hükümet –Allah başımızdan eksiltmeye-

gayri asgari ücrete günde on iki saat çalıştıramayacak patron

daha çok işçi gelecek işyerine

nasıl olacak ki o, madem biliyorsun o kadar, anlat hele

abi söyledim ya, on iki saat çalıştıramayınca patron yeni işçi alacak

işçinin parasını da hükümet verecek

hem hükümete de yük olmayacak –Allah razı olsun gene-

o nasıl olacak o

abi aylığımızdan kesilenler var ya hani

tazminat

işte o parayı alacak hükümet bizden verecek patrona

patron alacak hükümetten –Allah eksikliğini göstermeye- verecek yeni işçiye

Mustafa gel hele gel

Yani sen diyorsun ki şimdi

kıçımızda kalan bir dondu onu da alacak hükümet –Allah her daim başımızda tuta-

bölecek ikiye

Yarısı sana

Yarısı diğer işçiye

He abi aynen öyle

Yaşa be Mustafa o halde bir tek problem kaldı "sınıfa"

kim elindeki don parçasını örtecek öne

kimin ki gelecek göte

abi anlamadım ben

ben anladım Mustafa hepimiz geldik ikinciye

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Zor Değil Hayata Sarılmak

2011-09-19T22:14:00.005+03:00

İlk iş dünyayı kaldıracağız sırtımızda

Ağır sayılmaz; yedi milyardan fazlayız nasılsa

Sonra çalkalayacağız tüm gücümüzle

Dağlar, denizler savrulacak ellerimizde

Ve boşluğa dökülecekler

Birer

Hayatı gasp edenler

Bir ressam gibi çizeceğiz ardı sıra

Boyamız da var suyumuz da

Tuvalde koskoca bir dünya

Yedi milyar fırça ile zor sayılmaz nasılsa

Yani;

Kolay da diyemem ama

Zor değil hani

Zor değil

Sımsıkı sarılmak hayata

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Nazım Günü...

2011-09-18T14:02:00.000+03:00

Pazar günlerini seviyorum. Yeni bir alışkanlık olarak bu günler benim Nazım günlerim artık... Ben bir şeyler atıştırırken buyrun siz de yumuşak bir şarkı dinleyin o halde...

Vuslat AKTEPE
ALBATROS

Deli miyim Neyim

2011-09-17T15:41:00.001+03:00

Şu saflığın katışıksız güzelliğine bakar mısınız! İmrenmemek elde değil

Eskiden sevdiğim bir dizi vardı. Hatta daha az önce bir blogger arkadaşa hakkında yorum yaptım. Ally McBeall… Daha önce izleyeniniz oldu mu bilmiyorum. Amacım bu diziyi tartışmak değil elbette. Yaklaşık iki saattir evin içinde yukarıda paylaştığım şarkı ile birlikte zıplayıp hopluyorum da, alt kattan gelecek şikayet üzerine ihtar alıp moralim bozulmadan paylaşmak istedim. Peki McBeal ile ilgisi ne diye soracak olursanız; bu parça o dizinin hit şarkılarından biridir. Nevrotik avukatımız ne zaman yenilenme arzusu duysa bu parça ile kendine gelirdi. Eh ben nevrotik değilim sanırım, ama biraz melankoli var galiba…

İşte şimdi özenle hazırladığım,(sıcak suya iki kaşık nescafe koy gitsin) mis kokulu, (su fazla sıcakmış yanık kahve kokusu) kahvemi içerken (aslında kahveyi zıplayıp tepinirken döktüm. Kaldı ki birazını da üstüme döktüğümden göbeğimin üzerinde kıpkırmızı bir yanık lekesi de oluştu.) bu müzik ile birlikte dans ediyorum. (vileda sopası ile birlikte elbet. Zemini kahve lekelerinden arındırmak en az burjuva makinesini kırmak kadar değerlidir benim için)

Eee! Ne duruyorsunuz; siz de…

Vuslat AKTEPE

ALBATROS

Yaşamaktan Gayrı İşi Olmayanlar

2011-09-16T17:59:00.006+03:00

(Bu film hakkında bir ara yazacağım. Şimdi kendimde o gücü görmüyorum)
İnsan en çok da şimdi,

hani böyle sade ve yalınken,

hani tek başına ve sessizken,

hani uykudan devşirmiş, mahmurken,

hani yaş gelmiş, çatmış,

hani ölmemiş de ömrü bir hayli de tüketmişken

anlıyor gidenlerin daha dönmeyeceğini

o vakit, alelacele bir mendil arıyor parmaklar

olmadı kağıttan

tutup ucundan

usuldan

rüzgara salıyorlar

hani gidenlerin ardı sıra bakakalanlar

yani yaşamaktan gayrı da işi olmayanlar

Vuslat AKTEPE

ALBATROS